YAZARHANE ŞAİR VE YAZARLAR TANITIM SERİSİ-7 / IŞIL ÖZGÜMÜŞ-HAYAT BAZEN SAKLANMAKTIR

İnsan neden saklanır? Kendinden mi, geçmişinden mi, başkalarının bakışından mı?

Sizlere bu hafta tanıtacağım Yazarhane’nin değerli yazarlarından Işıl Özgümüş’ün Hayat Bazen Saklanmaktır adlı kitabı , okuyucusuna bu soruları sordurarak başlıyor. 

Saklanmak, çoğu zaman korkaklıkla eşleştirilir. Oysa insan bazen kaçmak için değil, kendini korumak için saklanır. Susmak, çoğu zaman yenilmek değildir; insanın kendi içinde yeniden toparlanabilmesi için ihtiyaç duyduğu sessizliğin ta kendisidir. Kitabın en güçlü tarafı burada başlıyor. Yazar hayattan saklanırken okuyucularını da saklanırken sığındığı en gizli sığınaklarına taşıyor. Onun gözünden bakıyorsunuz dünyaya, olaylara. Çoğu zaman da kaçıp saklanmak istediğiniz şeylerin ortak olduğunu fark ediyorsunuz.

Hayat,bize sürekli görünür olmamızı söylüyor. Ne hissettiğimizi göstermemizi, güçlü olduğumuzu kanıtlamamızı, geçmişimizi açıklamamızı, yaralarımızı bile hikayeye dönüştürmemizi bekliyor. Sosyal medyanın çağında insan neredeyse kendi hayatının vitrini haline geliyor. Herkes görünmek isterken Özgümüş bize başka bir ihtimali hatırlatıyor: “ Hayatın bazen saklanmak olduğunu .”

Kitabın arka yüzünde yer alan “Bazı gerçekler saklanır, bazıları unutulur. Ama bazıları geri dönmeni bekler.” cümlesi de bu düşüncenin kapısını aralıyor. Kaçtığımızı sandığımız hiçbir şeyden aslında kaçamadığımızı .Görünmez olmak istediğimiz anlarda bile…İnsan geçmişinden ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, bazı gerçekler peşini bırakmaz. Üzerleri örtülebilir, ertelenebilir, hatta unutulduğu sanılabilir; fakat insanın içinde tamamlanmamış olarak duran şeyler bir gün yeniden kendini hatırlatır.

Burada “saklanmak” ile “kaçmak” arasındaki ince çizgi önem kazanıyor.

Kaçmak, çoğu zaman bir şeyi geride bırakma arzusudur. Saklanmak ise bazen onunla yüzleşmeye henüz hazır olmadığımızı gösterir. İnsan bazı gerçeklerin karşısına çıkabilmek için önce onlardan uzaklaşmaya ihtiyaç duyabilir. Bu nedenle saklanmak her zaman bir son değil, bazen yüzleşmeye giden yolun ilk durağıdır.

Belki de hepimizin hayatında böyle saklanma odaları vardır. Kimsenin bilmediği bir çocukluk anısı… Söylenmemiş bir cümle… Yarım bırakılmış bir vedalaşma… Affedemediğimiz biri… Kendimize bile itiraf etmekten çekindiğimiz bir kırgınlık…

Ve insan büyüdükçe şunu fark eder: Geçmiş, geride bırakılmış bir yer değildir her zaman. Bazen insanın içinde yaşamaya devam eden bir zamandır.

Hayat Bazen Saklanmaktır ismi bu yüzden bana yalnızca bir saklanma hâlini değil, insanın kendi iç dünyasına çekilmesini de düşündürüyor. Dış dünyadan uzaklaşmadan içimize yaklaşamayız.

Belki de hayatın en büyük ironilerinden biri budur: Kendimizi bulmak için bir süre kendimizi herkesten saklamamız gerekebilir.

Özgümüş’ün kitabını bu açıdan düşündüğümde, “saklanmak” kelimesi zihnimde giderek başka bir anlama dönüşüyor. Artık karanlık bir köşe değil; insanın kendisiyle baş başa kaldığı bir alan gibi görünüyor. Gürültünün sustuğu, başkalarının bizden beklediklerinin geride kaldığı ve insanın ilk kez kendisine “Ben aslında ne istiyorum?” diye sorabildiği bir alan…

Ve belki gerçek hayat tam da o sorudan sonra başlıyor.Yazar hayattan saklanmak istediği her an yeni insanlar yeni hayatların saklambaçlarında buluyor kendini ve sobeleniyor. Kendi hikayesini de okuyucularına anlatıyor ki onlar da kendilerini bulabilsinler kendi saklambaç oyunlarında diye.

Bize hiç düşünmediğimiz bir şeyi düşündürmek yerine ,zaten içimizde duran ama adını koyamadığımız duygulara bir isim veriyor.

Hepimizin sakladığı bir şey var. Kimi geçmişini, kimi korkusunu, kimi sevgisini, kimi kırgınlığını… Kimi de aslında olmak istediği kişiyi. Fakat insan sonsuza kadar saklanabilir mi? 

Ne zaman saklanacağımızı ve ne zaman ortaya çıkıp kendi hayatımızın karşısında duracağımızı öğrenmek mühim olan. Hayat, tam da o anda bize fısıldar:Saklan ama kendinden değil… kendini yeniden bulabilmek için saklan.Yazarımız Işıl Özgümüş’e bu güzel kitabını ve dünyasını bize görünür kıldığı için teşekkür ediyoruz