OKUL SALDIRILARI

Türkiye son dönemde eğitim kurumlarında art arda yaşanan şiddet ve silahlı/bıçaklı saldırı olaylarıyla sarsıldı. Öğrencilerin ve öğretmenlerin hedef olduğu, hayatını kaybedenlerin ve yaralananların olduğu bu acı olaylar; okul güvenliği, ruhsatlı/ruhsatsız silahlanma, gençlerde artan şiddet eğilimi ve psikolojik destek mekanizmalarını yeniden acil bir tartışma konusu haline getirdi. 

Eğitim kurumları, öğrencilerin en güvenli olması gereken alanlar olarak bilinirken; son dönemde artan şiddet vakaları bu algıyı sarstı. Uzmanlar, okullardaki güvenlik açıklarının acilen kapatılması gerektiğine dikkat çekiyor.

En son İstanbul Başakşehir ilçesinde bir İmam Hatip ortaokulda yaşanan ve eğitim camiasını yasa boğan silahlı/bıçaklı saldırı, Türkiye genelinde okullardaki güvenlik krizinin ilk büyük sinyallerinden biri olarak kayıtlara geçti. Acı haberlerin ardından okullara akın eden veliler, çocuklarının güvenliğinden endişe duydu. Okul kapılarındaki bu endişeli bekleyişler, aileler arasındaki güvenlik kaygısının en somut göstergesi oldu.

Peş peşe gelen saldırıların ardından öğretmen sendikaları ve eğitimciler, okullardaki can güvenliği eksikliğini protesto etmek ve önlem alınmasını talep etmek için ülke genelinde eylemler ve iş bırakma kararları aldı. Artan olayların ardından iç güvenlik birimleri harekete geçti. Okul çevrelerindeki denetimler artırılırken, kolluk kuvvetleri ve valilikler tedbirleri en üst seviyeye çıkardı.

Uzmanlar, ardı ardına gelen bu tür şiddet eylemlerinde sosyal medyadaki tetikleyici dilin ve paylaşımların rolüne dikkat çekiyor. Emniyet birimleri, provokatif ve şiddeti öven paylaşımlara karşı geniş çaplı operasyonlar yürüterek çok sayıda kişiyi gözaltına aldı. Sadece ateşli silahlar değil, okullarda artış gösteren bıçaklı saldırılar ve akran zorbalığı vakaları da gençlerin sürüklendiği şiddet sarmalının boyutunu gözler önüne seriyor. Okullardaki bu şiddet sarmalının son bulması için; rehberlik ve psikolojik danışmanlık servislerinin güçlendirilmesi, bireysel silahlanmanın denetlenmesi, aile içi iletişim ve dijital denetim mekanizmalarının hayati önem taşıdığı vurgulanıyor.

Başakşehir’de bir öğrenciyi öldürüp 7 öğrenciyi bıçaklayan 15 yaşındaki çocuğun ders ortalaması 96’ymış.Fen Liselerine girecek kadar da başarılı. İşte tam burada durup düşünmek gerek; 

Biz çocukların notlarını takip ediyoruz, deneme sonuçlarını takip ediyoruz. Peki ruhunda neler olup bittiğini tahmin edebiliyor muyuz?

İddiaya göre çocuk daha küçük yaşlarda akran zorbalığına maruz kalıyor. ’okul saldırsı’’ içerikli gruplarda dolaşıyor, saldırıyı haftalar öncesinden planlıyor ve ‘’Dünya beni tanıyacak’’ diyecek noktaya geldiği halde ne öğrenci arkadaşları, ne öğretmenleri, ne de anne babası abiyi onda olumsuz bir tavır sezmiyorlar.

Demek ki iyi notlar her zaman iyi giden bir hayatın göstergesi değilmiş. Bu çocuk bu noktaya bir gecede gelmedi. Mutlaka öncesinde bir şeyler söyler, bir şeyler gösterir, davranışlarıyla bir takım sinyaller verir. O yüzden mesele sadece ‘’Bu çocuk bunu nasıl yaptı’’ değil. Bence asıl sormamız gereken şu: Bu çocuk buraya kadar gelirken biz neyi görmedik.?