FAN FİN FON

Sevgili okurlar,

Şu güzelim ülkede bir gün rahat edemeyecek miyiz?

Nedir bu olanlar böyle?

Biz, bütün bunları yaşamak zorunda mıyız kardeşim?

Terör…

Kırk yılı aşkın ülkeyi mahvetti.

Evlatlarımız, ölenlerimiz, gidenlerimiz…

Dağılan aileler…

Maddi manevi kayıpların haddi hesabı yok.

Anladık, tamam.

Hadi, bitti bitecek.

Razıyız…

Ya bu olanlar nedir?

Memlekette taşımacılık için kullanılan tır kalmadı.

Mal taşımıyorlar.

Ülkede soyulan, çalınan paraları taşıyorlar galiba.

Dedikodular böyle…

Ya bu fan fin foncular!

Bunlara ne demeli?

Bu ne arsızlık, sıkılmazlık, utanmazlık!

Şu parayı açık bir meydana yığsalar da fakir fukara, garip gureba hep birlikte o yığının etrafında dolanarak izlesek.

Acaba üst üste koyarak kaç deste olur?

Ya da kaç metre yükseklikte paradan tepe, yığın oluşur?

Kimin paraları bunlar?

Türkiye’de zengin olmak bu kadar kolay işte.

Bir koltuk edin.

Biraz siyasi yükselti.

Biraz hükümetin yarattığı boşluktan yararlanmak.

Nüfuz, korunma, dokunulmazlık…

Hadi bakalım, kolay gelsin.

Ne diyor yetkili açıklamasında?

“Devletimiz güçlüdür.

Sistem tıkır tıkır işliyor!”

Hangi sistem?

Yapanın, edenin, çalanın, soyanın yanına kâr kaldığı sistem mi?

İnsanların pazar yerlerinden, çöplerden yiyecek topladığı sistem mi?

Çalışanın, “Açız!” diye çırılçıplak soyunduğu, bakanlıklar önünde üzerine benzin döküp kendini yakmaya çalıştığı sistem mi?

Polis memuru kardeşimizin başına kurşun sıkarak intihar ettiği sistem mi?

Çocuklara okullarda bir kap yemek vermeyip emekliyi hastane köşelerinde, huzurevlerinde ölüme terk eden sistem mi?

Sisteminiz batsın!

Şu işe bak…

Ne hallere kaldık yahu?

Kime güveneceğiz muhterem?

Ülkeyi soyan soyana!

Halk, yoksulluktan Afrika’lara çalışmaya gitmeye başladı.

Bütün bunlar yetmezmiş gibi bir de fan fin foncular çıktı ortaya…