ÇOCUKLAR BÜYÜYÜNCE

Kimse seni çocukların büyüdüğünde bıraktığı sessizliğe hazırlamaz. Bu, boş bir evin sessizliği değildir.

Asıl sessizlik; kalbinden geçenleri seninle paylaşmayı bıraktıklarına başlar. Sana ne yapman gerektiğini sormadıklarında. Senin tavsiyene ihtiyaç duymadıklarında başlar. Kendi hayatlarını yaşamaya başladıklarında... Sensiz ve elbette gülümsersin, çünkü hep istediğin buydu. Onların özgürce uçtuğunu görmek. Ama içten içe bir şeyler kırılır. Çünkü yetişkin çocukların annesi-babası olmak bambaşka bir duygudur.

Yanlış gördüğünde susmayı öğrenmektir. Cevap vermediklerinde arama isteğini bastırmaktır.

Onları işgal etmeden sevmektir uzaktan da olsa. Ellerin hala uzaktan onlara uzanır. Kalbin hala titrer

Bazen sana bir şey anlatırlar. Ama çoğu zaman susarlar. Sen ise belli etmezsin, san ki canın yanıyormuş gibi davranırsın. Ama evet acıtır. Eskisi gibi hayatlarının bir parçası olamamak acıtır. Artık sana ihtiyaç duymadıklarında acıtır. En azından eskisi gibi değil. Ve sen hala oradasın. Onlar ara sıra da olsa memlekete geldiklerinde dünya senin olur sanki. Çocukluk fotoğraflarını bakarsın. Her gece onlar için dua edersin. Çünkü bir anne- baba asla izlemeyi bırakmaz. Sadece gölgelerden izlemeyi öğrenir

Bir köşeden bir duanın içinden. Ve bu, kimsenin görmediği bir sevgi biçimidir. Ama her şeyin dayanağı olan sevgidir.

Büyümüş bir çocuğun annesi-babası olmak; artık. Onların hayatının merkezinde olmadığını kabul etmektir. Ama yine de onları, eskiden olduğu gibi varlığının en derin yerinden sevmeye devam etmektir. Çünkü bazı sevgiler hiç sönmez; sadece susarak beklemeyi öğrenir.

Çocuklar büyüyünce...