MEMLEKETİM

Sevgili okurlar,

Bitti mi gerçekten?

Vatanımız, güzel ülkemiz;
Toprağımız, havamız, suyumuz, ekmeğimiz, aşımız,
Türkiye’miz olarak,

Terör kâbusundan kurtulduk mu?

Mecliste alelacele görüşüldü,
Oylandı, rekor oyla kabul edildi.
Her şey o kadar hızlı gelişti ki milletvekilleri bile bırakın yasa üzerinde görüşmeyi, tartışmayı; oylayacakları yasa metnini göremediler, inceleyemediler bile.

Boş kâğıtlara imzalar atıldı.
Çarçabuk toplanıldı, oylandı.
Yasa metni, katılanların büyük çoğunluğuyla Genel Kurul’da kabul edildi.

Vatana, millete hayırlı olsun.

Barış elbette iyidir.

Kim terörden, kandan, bombalardan, mermilerden yana olabilir ki?

Katiller hariç tabii!

Şimdi,

Anaların gözyaşları dinecek mi gerçekten?

Bir vatandaş olarak bütün dileğimiz bunun böyle olmasıdır.
Barışın temelli olarak, sonsuza kadar bu topraklara hâkim olmasıdır dileğimiz.

Her şey iyi, güzel de…

Sizin de içinizde tuhaf bir burukluk var mı?
Siz de kuşkulu bir ruh hâli içinde misiniz?

Şahsen ben, nedenini bilmediğim, anlayamadığım tuhaf duygular içindeyim.

Hâliyle,

Ülkede biten terör değil mi?
Sağlanan durum barış ortamı değil mi?

Peki, niye sevinemedik, hâlâ da sevinemiyoruz ki?

Niye alanlarda, meydanlarda toplanıp,
Şarkılar, türküler söyleyerek,
Sevinçten havalara uçup,
Sevinç gözyaşları dökerek birbirimize sarılamadık?

Niye sokaklar kalabalıklarla dolup taşmadı?
Niye balkonlarımızı bayraklarla donatmadık?
Niye camlardan, pencerelerden sokakları dolduran kalabalıkların üzerine kırmızı karanfiller atmadık?

Niye yaşadığımız şehirlerin meydanlarını doldurarak,
Ellerimizde bayrağımızı sallayıp sevinç gözyaşları dökmedik?

Her şey bu kadar sessiz, coşkusuz mu olur?

Yani demem o ki;

“Yaşasın barış!” diye bağırarak, el ele tutuşarak, halaylar çekerek, sevinç gösterileri yapıp bayrağımızı sallayarak ortalığı niye inletemedik?

Barış insanları mutlu etmez mi?
İnsanın içini mi burkar, acıtır mı böyle?

Niye?