Sevgili okurlar… Eski günlerimize dönelim mi birlikte? Benim yaşıtım olan akranlarım çok iyi hatırlar. 90’lı yıllarda emekli amcalarımız, yani büyüklerimiz, bizim gözümüzde ceplerinde her daim parası olan, yanlarına gittiğimizde bize harçlık veren kişilerdi. Bugün ise bu durum çok farklı. Emeklilerimiz, banka promosyonu olarak verilen paraları alabilmek için saatlerce kuyrukta bekliyor. Çünkü maaşları onlara yetmiyor. Herkes yakınlarına şöyle bir baksın. Bizim yaşımızdaki kişilerin emekli büyükleri artık gençlerden para istemek zorunda kalıyor. Çünkü geçinemiyorlar. Aldıkları emekli maaşları, kıt kanaat geçinmeye dahi yetmiyor. Ev kirası, Elektrik faturası, Doğal gaz, Su derken inanın ceplerinde markete gitmeye bile para kalmıyor. Peki ya bunun sorumlusu kim? Tabii ki ülkemizi yönetenler… Emekliyi bu hale düşürenlerin artık düşünmesi gerekiyor. Emeklilerimizi baş tacı etmemiz gerekirken, Onlara verilen değer bu kadarla sınırlı olmamalı. Bugün birçok emeklimiz geçinebilmek için çalışmak zorunda. Evlerine ekmek götürmek, Karınlarını doyurmak, Yaşayabilmek için emeklilik hayatlarında çalışmaya devam ediyorlar. Şimdi siz düşünün! Bu insanlar çocuklarına ya da torunlarına nasıl harçlık verecek? Yazık değil mi milyonlarca emekliye… Birileri torunlarının torunlarına servet bırakmaya hazırlanırken, onlar sadece yaşamaya çalışıyor. Belki bunlar için binlerce cümle kurabilirim. Lakin çok söz söylemekle düzelmiyor bu işler. Birilerinin onların sesini duyması lazım… Birilerinin emeklilerimize emekli olduklarını hissettirmesi lazım… Yıllarca emekli olma hayali kuran, emekli olduklarında ise emekli olduklarını dahi hissedemeyen milyonlarca emeklimiz için kaleme alıyorum bu yazıyı. Sosyal hayatın ne demek olduğunu unutan emeklilerimizin haklarının verildiği günleri görmek dileğiyle… Kalın sağlıcakla…