Giresun’da 2026 yılı fındık toplama ücretleri açıklandı. Yemek işverene ait olduğunda günlük yevmiye 1.101 TL, yemek işçiye ait olduğunda ise 1.280 TL olarak belirlendi. Geçtiğimiz yıl bu rakam 886,25 TL’ydi. Kâğıt üzerinde bakıldığında ücret artmış. Ama sahaya indiğinizde, üreticiyle konuştuğunuzda, işçiye kulak verdiğinizde ortaya bambaşka bir tablo çıkıyor. İnsan ister istemez soruyor: Hangi işimiz doğru ki? Açıklanan fiyat mı doğru? Bahçede uygulanan fiyat mı doğru? Üreticinin hesabı mı doğru? İşçinin beklentisi mi doğru? Yoksa herkesin birbirinden farklı bir rakam söylediği bu sistem mi doğru? Geçtiğimiz sezon fındık toplama yevmiyesi 886,25 TL olarak açıklanmıştı. Peki, bahçelerde işçiler gerçekten bu rakama mı çalıştı? Hayır! Birçok yerde işçiler 1.750 TL civarında ücretlerle bahçeye girdi. Yani açıklanan rakamla sahada uygulanan ücret arasında neredeyse iki kat fark oluştu. Madem açıklanan fiyat uygulanmayacak, neden açıklanıyor? Madem sahadaki gerçekler dikkate alınmayacak, bu rakamlar hangi hesaba göre belirleniyor? Madem işçi bu ücrete çalışmayacak, üretici de bu rakama işçi bulamayacak, bu tarifenin kime ne faydası var? Bugün sıradan bir günlük iş için 2 bin 500 ile 3 bin TL arasında ücretlerin konuşulduğu bir ortamda, fındık toplama yevmiyesinin 1.101 TL olarak açıklanması gerçekçi bulunmuyor. İşçi açısından baktığınızda durum ortada. Sabahın erken saatlerinde bahçeye girecek. Dik yamaçlarda çalışacak. Günün büyük bölümünü güneşin, nemin ve sıcağın altında geçirecek. Bazen ulaşımını kendisi sağlayacak, bazen yemeğini kendisi karşılayacak. Akşam olduğunda yorgun argın evine dönecek. Şimdi soralım: Bu işçi 1.101 TL’ye bahçeye girer mi? Girmeyeceğini geçtiğimiz yıl zaten gördük. Bu sezon yevmiyeye gidecek birçok kişinin 2 bin 500 TL’nin altında çalışmaya sıcak bakmayacağı şimdiden konuşuluyor. Bir de meselenin üretici tarafı var. Üretici de haklı. Gübre pahalı, ilaç pahalı, bahçe temizliği pahalı, patoz pahalı, nakliye pahalı, yemek pahalı, işçilik pahalı. Fındığın fiyatı ise çoğu zaman üreticinin istediği seviyeye gelmiyor. İşçi geçinebilmek için yüksek ücret istiyor, üretici ise maliyetin altından kalkmaya çalışıyor. Peki, bu iki tarafı karşı karşıya getiren kim? Yanlış ve gerçeklerden uzak hesaplamalar değil mi? Üreticiyi işçiyle, işçiyi üreticiyle karşı karşıya bırakmak kolaydır. Asıl yapılması gereken, iki tarafın da şartlarını gözeten, uygulanabilir ve gerçekçi bir ücret belirlemektir. Çünkü açıklanan rakam başka, uygulanan rakam başka olunca ortada bir düzen kalmıyor. Bu ücret belirlenirken işçilerle konuşuldu mu? Üreticilerin gerçek maliyetleri hesaplandı mı? Fındık, Giresun’un yalnızca tarım ürünü değildir. Fındık, bu şehrin geçim kaynağıdır. Fındık; esnafın, işçinin, üreticinin, nakliyecinin ve tüccarın doğrudan ya da dolaylı ekmek kapısıdır. Böylesine önemli bir ürünün ücretleri belirlenirken sahadaki gerçeklerden uzaklaşılamaz. Elbette açıklanan rakam bir taban ya da tavsiye ücreti olabilir. Ancak tavsiye edilen ücret, uygulanabilecek seviyeden bu kadar uzaksa ortada ciddi bir sorun var demektir. Biz hâlâ gerçeği konuşmak yerine, kâğıt üzerindeki rakamları konuşuyoruz. Sonra da dönüp soruyoruz: Hangi işimiz doğru ki? Kalın sağlıcakla…