Sevgili okurlar… Bugünler 1 Mayıs… Biliyorsunuz, Takvimler 1 Mayıs’ı gösterdiğinde, Meydanlar doluyor, sloganlar yükseliyor, pankartlar açılıyor… Ama sormak gerekiyor; Emek gerçekten bir güne sığar mı? Biz bu coğrafyada emeği sadece kutlamayı değil, Yaşamayı bilen bir milletiz. Fındık zamanı geldiğinde sabahın ilk ışığında bahçesine giden çiftçi, 12 ay boyunca sanayide gerek tornanın başında gerekse aracın altından ter döken usta, Gerekse inşaatta ekmeğini kazanan işçi… Onlar için 1 Mayıs bir gün değil, her günün adıdır. Emeğin bayramı olur mu? Olur… Ama önce emeğin karşılığı olmalı değil mi? Bugün hâlâ alın terinin tam karşılığını alamayan insanlar varsa, Gençler iş bulma umudunu başka şehirlerde arıyorsa, Üniversite mezunları market kasasında tezgahtarlık yapıyorsa, Esnaf ise siftah yapmadan kepenk kapatıyorsa; O zaman 1 Mayıs sadece bir hatırlatma günüdür. Hatırlatır… Adaleti… Eşitliği… Hakça bölüşmeyi… Özellikle bizim gibi üretimin bel kemiği olan şehirlerde, Bu hatırlatma daha da anlam kazanır. Fındık üreticisi yıl boyu emek verir ama fiyatı başkası belirler. Gençler çalışmak ister ama fırsat bulamaz. Köyler boşalır, şehirler dolar. İşte mesele tam da burada başlar. Emeğe değer vermek sadece sözle olmaz. Planla olur. Adaletle olur. Vicdanla olur. 1 Mayıs’ı sadece bir bayram olarak görmek kolaydır. Asıl zor olan, yılın geri kalan 364 gününde emeğin hakkını teslim edebilmektir. Bugün meydanlarda atılan sloganlardan daha güçlü bir şey varsa, o da sessizce çalışan insanların hikâyesidir. Çünkü gerçek mücadele, çoğu zaman gürültüsüz verilir. Ve biz biliyoruz ki; Bu ülke, konuşanlardan çok çalışanların omuzlarında yükselir. Kalemimizden düşmeyen gerçek şudur: Emek kutsaldır… Ama en kutsalı, emeğin karşılığını alabilmektir. Kalın sağlıcakla…