Sevgili dostlar, Eski zamanların bir zamanında, Gazeteci bir arkadaş sormuştu, —Ne olacak bu emeklilerin hali, geçinemiyorlar efendim diye Eski bir siyasetçi de şöyle demişti; —Emeklinin zamanı bol! Boş boş oturmasınlar evde. Gitsin, boş zamanlarında biraz çalışsın. Ek iş yapsın, mesela, —Limon satsın pazarda. Öyle ya, Emekli bu, işi gücü yok. Sabahtan akşama kadar, Aylak aylak geziyor. Dolaşıp duruyor ortalıkta. Bakın yaşadığınız yerlere, kasabalara şehirlere. Napıyor emekliler, Belli başlı yerlerde toplanıyorlar, Sonra, oturup bulmaca çözüp, esneyerek, ense kaşıyarak günü doldurup, eve gidiyorlar. Hele de hava güneşli ise Değme gitsin. Emekli yahu bunlar, İşleri güçleri yok, Boş adamlar yani… Şimdi bir alışkanlık daha esindiler. Özgür miting mi yapıyor bir yerlerde. —Hurraa ! , Hemen koşup gidip, hınca hınç orayı dolduruyorlar. Sonrada başlıyorlar bağırmaya; —Hak hukuk adalet!.. Başka… İş mi şimdi bu. Hükümet gece gündüz sizin için uğraşsın, kılı kırk yarsın, İnce elesin, sık dokusun, Bir yerlerden para artırsın, seni geçinsin diye, Maaşına zam yapsın, Sen koşa koşa Özgür’ün mitingine git, alanı silme doldur, Sonrada bangır bangır bağır; —Hükümet istifa!.. Oldu mu şimdi. O ne öyle yahu. Sizin yaptığınızı Çorumlu’lar bile yapmaz… Hadi neyse kardeşim. Biz emekliyiz, dar gelirliyiz. Açız, yoksuluz, bulup buluşturup, idare edip, Yaşamaya çabalıyoruz. Alışığız yani. Yahu muhterem kardeşim, ben kendime değil de, —Beş yüz bin lira maaş ile geçinemiyorum, Diye ağlayan, zavallı vekile acıyorum. Yazık değil mi yahu bu adama. Ah, Ne desem bilmem ki vekilim. Elde yok avuçta yok, —Gel pazarda limon satalım birlikte!.. Seçip gönderiyor, Sonra arayıp sormuyorsunuz adamı. E, haliyle gurbet burası. Zavallı vekil. Bu soğukta, karda kışta, üstün de başında var mı! Ne yer, ne içer oralarda, Acep ne yapar beş yüz milyar maaş ile Ankara’lar da, Hiç düşünmüyorsunuz, aklınıza bile gelmiyor değil mi .