Hey büyükler, Kendinize gelin. O gün çocuklarımızın günü ! Çocuklara karşı, Bir gün olsun iyi örnek olun,bari, O gün olsun, Çocuklarımıza karşı dürüst olalım. Yaptıklarımız ne böyle. Büyük küçük, Yetkili yetkisiz demeden herkes,hepimiz ,rol yapıyoruz. Çocuklarımız, Bunun adına, Bir günlük , Evet,sadece bir günlük gösteri, Hatta bir kaç saat süren bir oyun mu desinler.   Çocuklar şaşıyor .   Öyle ya, Çocuklar, —Rüya mu görüyoruz, Bu hangi dünya, Biz nerede yaşıyoruz diye bir birlerine bakıyorlar.   Haliyle, Koca koca adamlar, O gün yaptıklarımız Çocuklarımızın yaşadıklarına hiç benzemiyor.   Siz yaptıklarınıza , Kameralar karşısında konuştuklarınıza Söylediklerinize inanıyor musunuz.   O gün,onlara, Koltuklarımızı veriyoruz! Başlarını,saçlarını okşayarak . —Buyur,gel  otur çocuğum diyoruz.   Ama,çocuklarımız okullarda Bir kap yemek yesinler, Bir küçük su verelim denildiğinde, —Hayııırr,olmaaazz diye ayağa kalkıyoruz.   Çocuklara söylediniz mi ? Bundan haberleri var mı .   Çocuklarımızın, Beslenme çantaları boş,okula, Aç gidip,aç geliyorlar. Ceplerinde harçlıkları yok. Babalar anneler işsiz. Oyun bahçeleri ,parkları yok. Sokağa çıkıp oyun oynayamıyorlar. Çocuklar, Doğaya çıkamıyorlar. Denize giremiyorlar.   Çocuklarımız mutsuz, çünkü Anneleri babaları mutsuz. Abileri ,ablaları okumak için gittikleri şehirlerde kayboluyorlar.   Çocuklar mutsuz. Sağlık yok,barınma yok, Ev yok, gaz yok,soba yok,odun yok,kömür yok, Giyecek yok,yiyecek yok,yok işte.   Ne var !   Sahi çocuklara ne verdiniz. Boşverin, çocukları boş koltuklara oturtmaları filan,siz Onların umudunu ,yaşama sevincini kırdırtmayın ,geleceğini çaldırmayın , Ormanını,taşını,toprağını suyunu,havasını yağmalatmayın,yeter. Çocukların yüzü gülmeden, Ülkenin yüzü gülmez…