YİNE GELDİ ÇATTI AY­RI­LIK AYI

Eylül de­di­ği­miz­de akla ilk gelen söz­cük­ler:
Hazan, ay­rı­lık, vus­lat, sancı, özlem, has­ret, biraz da şiir gelir.
Aynı za­man­da Eylül; Vus­la­tı mah­şe­re kal­mış bir hi­ka­ye­nin adı­dır.
12 Ay’ın en ses­si­zi, en utan­ga­cı, en hü­zün­lü­sü, en ölüm­lü­sü, en safı, en yap­rak dö­kü­mü­dür. Tüm anı­la­rı ken­din­de sak­la­ma­yı bil­miş­tir. Her zaman top­ra­ğa düşen bu­lu­tun göz­ya­şı ol­muş­tur.
Ay­rı­lık­la­rın, üzün­tü­le­rin göz­ya­şı hep onda sak­lı­dır. Akıp giden ya­şa­mın için­de öyle ani­den or­ta­ya çıkan bir ka­dı­nın ge­tir­di­ği özlem dolu sa­bah­la­rın ta­rif­siz hüznü on­da­dır.
Kanat çırp­ma­ya baş­la­yıp uzak di­yar­la­ra doğru yol alan göç­men kuş­la­rın toplu ses­le­ri on­da­dır.
Top­ra­ğa düş­me­ye baş­la­yan yap­rak­la­rın sa­hi­bi ağa­cın kim­se­siz­li­ği on­da­dır. Esen rüz­gar­la­rın o hoş, o sıcak, o sav­ruk ür­per­ti­si on­da­dır.
İşte biraz çok, biraz az böy­le­dir ay­la­rın en gü­ze­li, en san­cı­sı, en üzün­tü­sü, en utan­ga­cı. Şa­ir­ler’de Eylül’e sev­da­lı imiş. Yaz­mak için Eylül’ü bek­ler­ler­miş. Daha çok ilham on­la­ra bu ayda ko­nu­ve­rir­miş söz­cük­le­ri­ne.
Gel­me­si­ni yıl­lar­dan bu yana is­te­di­ği­miz ama gel­me­yen ve bir türlü gel­mek bil­me­yen ve ol­ma­yan ba­rı­şı kut­la­ma­ya baş­la­dı­ğı­mız günde 01 Eylül’dür.
Ya­zı­mı sev­di­ğim şair Cemal Sü­rey­ya’nın Eylül şiiri ile nok­ta­la­mak is­ti­yo­rum:
‘İzle­ri­ni çiz­di­ği zaman an­sı­zın gi­di­şin/Şimdi yoktu an­la­mı bir sus­kun­lu­ğun/Çıp­lak ka­la­kal­dım ses­siz­li­ğin orta ye­rin­de/Sonra se­si­me yankı ver­me­yen uçu­rum­lar kı­yı­sın­da yü­rü­düm bir za­man­lar/En çok se­si­ni ara­dım/Göz­le­rin­se asılı bı­rak­tı­ğım yer­dey­di­ler hala/Göz­le­ri­ni sildi zaman/Dedim ya... Eylül’dü...’