TATİL SONU OKUL YOLU

Sonbahar da; kış hazırlıklarını yerleştirirken kilere, yanlarında özenle yer açılır gelecek baharın tohumlarına. Minik beyinlerin yerleri de ayrılmıştı yaz başında, şimdi onlar serpiliyor heyecanla sınıflara. Kök salsın, yeşersin, büyüsün, büyük adam olsun dualarıyla. Sararan yapraklar terk ederken gövdesini,  rüzgârın savurduğu yerde toprak oluyor yeni başaklara. Uçan yaprakların yerinde taze yapraklar açıyor sınıflar. Sonbahar dönüşümüdür doğanın ve hayatın. Bir hayat biterken başka bir hayat başlıyor sonbaharda. Hızla geçen tatil yerini terk ediyor gündelik hayatın telaşlarına.             Annesinin koruyucu kanatları altından çıkıp ilk resmi kıyafetine bürünen minik, çantası annesinin omzunda, elleri annesinin avuçlarında, okula ilk adımını atarken, her gün koşup oynadığı sokağı yeniden anlamlandırıyor körpe beyninde. Önce arkadaşının kıyafetini süzüyor uzaktan, sonra hemen kendine bakıyor yukarıdan aşağıya. Okul kapısına geldiğinde tam doğrultamadığı işaret parmağı ile gönderdeki bayrağı gösteriyor annesine. Sıraların önünde dizilmiş öğretmenleri süzüyor meraklı gözlerle, seçmeye çalışıyor kendince kendi öğretmenini. Müdürün konuşmasını dinliyor can kulağı ile gözünü kırpmadan. Sırasının önüne gelen öğretmene takılıyor gözü. Yeni ve ilk defa tanışacağı öğretmeni onun da başını okşuyor şefkatli elleriyle. Anlayınca kendi öğretmeni olduğunu tatlı bir tebessüm yayılıyor dudaklarına. Bu tebessümü iyi tanıyorum ben de. 1973 yılında mezun olduğum Bulancak Atatürk Ortaokulu’ndaki Türkçe öğretmenim Yılmaz Bey’i gördüm Yıldız Gazetesi’nde tesadüfen. Emekli bir öğretmenin, yıllar sonra kendi öğretmenini gördüğündeki tebessümü ne kadar da benziyor o ilk tebessüme.             Tatil bitti. Doyduğum yere döndüm ben de. İlk aldığım haber, aynı okulda görev yaptığım bir öğretmen arkadaşımın ölüm haberiydi. Farkına varmadan mum bitmişti çevresini aydınlatırken.              Özellikle gelişmekte olan ülkelerde, insan ömrü ne kadar da çok değişikliklere şahit oluyor. Parmaklarımızın arasında tutabileceğimiz son noktaya kadar açmaya çalışıyorduk kurşun kalemlerimizi. Bu sene öğrencilere (5 ve 9. Sınıflara) tablet bilgisayar dağıtılacakmış. Akıllı tahtalar v.s. Nereden nereye.       İstanbul’dan bakmaya çalışacağım “Yıldız”a. Ali Yıldız yazılarımın biraz kısa olmasını rica etti. Uzun söze ne gerek var. Maksat hâsıl olsun gerisi laf-ü güzaf. Bu yazım öyle oldu galiba. Biraz dağınık, ama kısa. Tüm öğrencilerimize yeni eğitim öğretim yılında, sağlık mutluluk ve başarı dileklerimle…