SİZ ÖĞRETMENİN MUTLULUĞUNU NASIL ANLAYABİLİRSİNİZ Kİ?

Cumhuriyet Meydanında rastladığım emekli öğretmen arkadaşım Salih Gündoğdu ile bir iskele turu yapalım dedik. Hava güneş. Hafif, hafif dalgalar iskele babalarını yıkayarak iniyor sahile doğru. İskeleye yaklaşmış büyük bir Tarata… Bu Taratanın etrafını bir kalabalık sarmış. Güvertedeki dolu balık kasalarından anlaşıldığına göre, bu gece balık ağları doldurmuş. İyi geçmiş ”Ya Kısmet” diyerek çıkılan balık avlaması. Arkadaşım Salih’le bizde yaklaşıyoruz kalabalığa doğru. Taratanın güvertesinde birisi emir yağdırıyor tayfalara: -Haydin arkadaşlar bitirelim tez işimizi. Birazını da halkımıza, hayır için verinde balık yesin halkımız. Her şey parayla olmaz, kimisinin de duasını alalım diye sesleniyor… Kimmiş bu devirde hayır için balık dağıtan Kaptan diye merakla bakarken, kaptan güverteden inerek bize doğru gelmeye başladı. Yanıma gelince: “Hocam merhaba, nasılsın, sen beni tanımadın, ben H.İbrahim Aydeniz, sen benim hocamsın diyerek kendini tanıttı. Hey gidi küçücük İbrahim… Yalıköy İlköğretim Okulundan. Çok çalışkan ve başarılı idi. O kadarda hareketli bir çocuktu. O minik İbrahim büyümüş, kaptan olmuş, büyük bir Tarata da kaptanlık yapıyor ve de halka tuttuğu balıklardan bedava dağıtabiliyor. İşte öğretmenin mutluluğu burada… Yetiştirdiği talebelerini bir işbaşında görmek… Hele hele yetişip, halkına yardımcı olmaya çalışan dürüst öğrencilerle karşılattıkça, öğretmene verilen en büyük mükâfat budur işte… Öğretmenine cop atanlar değil öğretmeninin emeği karşılığı elini öpen nesiller öğretmenleri yaşatır… Ne mutlu o nesil yetiştiren öğretmenlere… Bir harf dahi öğrenme karşılığı kölesi olmayı dahi göze alınırken, acaba halen öğretmenlerini düşünemeyenlere ne demeliyiz? Ve sende düşersen bir gün yaya giderken yolda, elini tutan bir öğrencinse ne mutlu sana... Öğretmen yardım değil, saygı ve sevgi bekler yetiştirip emek verdiklerinden!