SEVİNÇLE HÜZÜNÜN BİR ARADA OLDUĞU GÜN

  Bugün geçmişte yaşadıklarımızı hatırladım. O günlerden hepimiz geçtik. Kimimiz ağlayıp korktuğumuz için annelerimiz günlerce bizimle yanımızda kaldı. Kimimiz heyecanla girdik sınıflarımıza… Günler, haftalar ve aylar geçti o gün geldi. Aynen geçtiğimiz cuma günkü çocuklarımızın karne günü gibi bizlerde yaşadık o günleri… Okula alışınca yuvamız oldu sınıflar. Hani birde şarkı öğretmişti öğretmenimiz bizlere: “OKUL BİZİM YUVAMIZ, YAŞASIN OKULUMUZ “diye. İşte bugün bizim çocuklarımız söylüyor o şarkıları okullarında. İnsan o günleri hatırlayınca bam başka oluyor. Geçenler de Gazi (Atatürk)Orta Okulu Müdürü Rıfat Özdemir okulunun eski mezunlarının diploma örneklerini resimli olarak çıkartıp eski mezunlarına vermiş. Eski diplomalarını alanlar o günlerin anılarını yad ederek adeta geçmişlerini yaşamışlar. Şimdiki çocuklarımızda yıllar sonra bugünkü anılarını yaşayacaklar.  Onlarda bizler gibi ne günlerdi o günler diyecekler. Kimisi yıllarca o kendisini yetiştiren öğretmenini unutmayacak, öğretmenini görünce elini öpmeye çalışacak. Siz benim ilkokul öğretmenimdiniz diyecek… Bana ilk okuma, yazmayı siz öğrettiniz diyecekler. İşte öğretmenin en büyük mükâfatı bu olacak. Yıllarca sonra ilk okuma, yazmayı öğrettiği talebesi okumuş, yüksek mertebelere erimiş ve kendine ilk okumayı, yazmayı öğreten öğretmenini veya okulunun müdürünün unutmamış, elini öpüyor. Bundan daha büyük mutluluk olur mu? Evet ,işte bu cuma günü çocuklarımız karnelerini aldılar. Kırığı olanlar hüzünlendi. Notları hep iyi olanlar sevindi. Düşük notu olanlar üzülmesinler çünkü ilk zamanlar düşük notlu öğrencilerin azmedip ileride çok iyi okullar bitirdiğini tecrübelerimle bilirim. Yeter ki azmi elden bırakmayalım… İyi tatiller çocuklar, tatilinizi iyi değerlendirin.