SEN KİMİN MALISIN MALI

Mer­ha­ba sev­gi­li okur­la­rım! Tek­rar bir ya­zı­da siz­ler­le bir­lik­te­yim.
Zaman zaman ben­den daha tec­rü­be­li köşe ya­zar­la­rın­dan konu bul­ma­da sı­kın­tı çek­tik­le­ri­ni du­yar­dım. An­la­dı­ğı­nız üzere ga­ze­te­miz­de ben Kül­tür Sanat Kö­şe­si ya­zı­yo­rum. Kaldı ki si­ya­set, spor, ma­ga­zin gibi ko­nu­lar ül­ke­miz­de her daim yeni konu bul­ma­ya açık­tır. Kül­tür Sanat ise hele Bu­lan­cak gibi küçük bir il­çe­de, üret­ken­li­ği­ni de kay­bet­miş­se benim zor­lan­mam da do­ğal­dır.
Bu gi­riz­gah­tan sonra bu hafta en­te­re­san bir baş­lık ata­rak ko­nu­yu açmak is­te­dim. Kul­lan­dı­ğım “mal” kav­ra­mı eşya an­la­mın­dan çok, sahip olu­nan kişi an­la­mı ta­şı­yor ya­zım­da. Yani ki­şi­le­re sen ben­den baş­ka­sıy­la bir yol yü­rü­ye­mez­sin. Be­nim­le baş­la­dın, benle son­lan­dı­ra­cak­sın.
Hem müzik hem de ti­yat­ro ala­nın­da kar­şı­laş­tı­ğım anı­la­rım, ya­şa­mış­lık­la­rım var bu ko­nu­da. Müzik ko­nu­sun­da bir hoca is­mi­ni ver­mem pek doğru olmaz ancak ya­zı­yı okur­sa an­la­ya­cak­tır. Za­ma­nın­da pek çok öğ­ren­ci­si­ne de­miş­tir ki, “Senin eline bağ­la­ma­yı ben ver­dim. Be­nim­le ça­lış­ma­ya baş­la­dın. Ben­den başka bir ho­cay­la ça­lış­ma­na izin ver­mem. Ça­lı­şır­san sana gönül ko­ya­rım hak­kı­mı helal etmem.” İlk yıl­la­rın­da da son yıl­la­rın­da da de­ğiş­me­di dü­şün­ce­le­ri. Bana hiç de­me­di, hep me­sa­fe­liy­di bana karşı. Si­ya­se­ten olsa gerek içi pek ısın­ma­dı bana. Oysa ben in­sa­ni iliş­ki­le­ri­mi hiç bir zaman si­ya­se­ten kur­ma­dım. Kur­ma­ya­ca­ğım­da.
Birde ti­yat­ro dedim ya, yakın za­man­da bir ti­yat­ro oyunu ça­lı­şır­ken ba­şı­mı­za geldi bu durum. Oyun okuma pro­va­la­rın­da bir oyun­cu ar­ka­da­şım başka bir ti­yat­ro­da da oy­na­dı­ğı­nı, oyun­la­rın gös­te­ri­mi­nin ça­kı­şa­bi­le­ce­ği­ni ve sı­kın­tı­nın aşı­la­ma­ya­ca­ğı­nı söy­le­ye­rek ben­den ve diğer ar­ka­daş­lar­dan izin is­te­ye­rek ça­lış­ma­dan ay­rıl­dı. Üzül­dük tabi bu du­ru­ma. İnsan hani der­ler ya kolum ka­na­dım koptu öyle olu­yor­muş. Ko­nuş­ma­mız­da diğer ti­yat­ro( bu ti­yat­ro özel ti­yat­ro­dur) yet­ki­li­si­nin gönül koy­du­ğu­nu söy­le­me­si üze­ri­ne bu hafta ya­zım­da bu ko­nu­ya de­ğin­mek is­te­dim. Gönül koy­mak bir ba­kı­ma be­nim­le ça­lı­şı­yor­sun baş­ka­sıy­la ça­lış­ma demek. Bu yaz­dık­la­rı­mın mu­ha­tap­la­rıy­la ko­nu­yu her zaman gö­rü­şe­bi­li­riz.
Ya­zı­ma son ve­rir­ken sa­nat­ta kimse kim­se­nin ta­pu­sun­da de­ğil­dir. İnsa­nın hür ira­de­si var­dır. Ben ti­yat­ro­ya dü­zen­li ola­rak Bu­lan­cak Sanat Ti­yat­ro­su ile, mü­zi­ğe Sefa Ha­cı­ve­li­oğ­lu ile baş­la­dım. Daha sonra ken­di­me has ça­lış­ma­lar yap­tım ve devam da edi­yo­rum. Hiç kim­se­nin malı ol­ma­dım. Sanat biraz da usta çırak iliş­ki­si­dir. Us­ta­mı­za her daim say­gı­lı olduk ama Can Yücel’in bir şi­irin­de de­di­ği gibi “ Daha başka tür aşk­lar geniş sev­da­lar için açıl­dı ne­fe­sim fik­rim Can evim”
Dost kalın, hoş­ca­ka­lın.