ŞEHİRLİNİN KÖYLÜSÜ

“Köyden indim şehre, şaşırdım birden bire”.Bu söz eskilerde söylenmiş. Söylenmiş ama sanki bugünleri görerek söylenmiş bir söz. Ne güzel, ne temiz, ne nezihtir bizim Anadolu ve Trakya köylerimiz. İnsanları saf, temiz, yardım sever, zararlı maddelerden kaçınır, birbirleriyle daima iyi geçinmeye çalışır, yalandan, hileden uzak yardım sever halis temiz köy toprağında yetişmiş insanlar… Böyle bir insan köyden şehre inince ebetteki şaşırır… Şehirlerde gürültüden başın şişer. Şehirlerde trafikten illallah dersin. Şehirlerde zararlı maddeler almış başını gidiyor. Şehirlerde doğru dürüst kaldırımlarda dahi yürüyemezsin. Taşı toprağı altın sandığın şehirlerde iş aslanın midesine inmiş. Şehirlere bir inen pişman, bir inmeyen… Köylü üretmese şehirler aç kalırlar. Öyle ise neden şehre iniyorlar? Çünkü şehirlerin köylere yılın on iki ayı bağlantılı yolu yoktu. Köyün elektriği yoktu. Köyün suyu yoktu. Köyün orta, lise gibi okulları yoktu. Köylü üretimini pazarlayamıyordu… Köyün fabrikası yoktu, elmaları yerlerde, üzümü ağaçlarda heba oluyordu… Peki, bunlar oldu da ne oldu? Biz bunları zamanında yerinde değerlendirmediğimiz için köylüler şehirlere doldu. Şehirlerde binalar ot gibi bitmeye başladı. Karşı dağları görenler şimdi gökyüzünü görüyorlar. Taş binalar göklere yükseldi. Zamanında tedbir alınmadığından yetkililer şimdi köyden şehre inenlerin hizmetine cevap vermede güçlük çekiyorlar. Mustafa Kemal Atatürk ne demiş? “Bu köylü bu milletin efendisidir”. Demiş mi? Acaba bu sözü neden söylemiş? İşte o efendilere zamanında bu imkânlar gitse idi, o efendiler yerlerinde ziraatlarını yapsa idi, şimdi Türkiye ender ülkelerden olurdu. Fındığı dalda, Üzümü bağda, Buğdayı ovada,  Çayı yamaçlarda hasat eden köylü yerinde ve efendi olarak kalması için biz imkânları ayaklarına götürerek onların imkânlarından faydalanmalıyız. Bugünlükte bu kadar… Kalın sağlıcak ve mutlulukla.