On Muharrem,...

                                 On Muharrem, Aşuranın En Önemli olayı (1)              Kuran ayetlerini okurken hep şu soruyu sormuşumdur. Acaba bu ayeti peygamberimiz nasıl anlamıştır? Bizler de bu ayetten O’nun anladığını anlayabiliyor muyum? Veya Resulullah bu ayeti okurken neler hissetti? Kendisine vahye dilen ayetleri vahiy katiplerine yazdırırken yüreğinde hangi duygular canlandı?               Mesela şu ayetler kendine indiğinde…  İbrahim (as) ın oğlu İsmail ile birlikte Kabe’nin yapımı esnasında yaptıkları, Bakara suresinin 128. ayetinde ifade edilen şu duayı vahiy katiplerine yazdırırken…             “Rabbimiz! Bizi sana teslim olmuş kimseler kıl. Soyumuzdan da sana teslim olmuş bir ümmet kıl.”                Yine mabedde Hz. Meryem’in yetişmesi ile ilgilenen Hz. Zekeriya’nın yaptığı, Al-i İmran suresinin 38. ayetinde ifade edilen,  “Rabbim! Bana katından temiz bir nesil bahşet. Şüphesiz sen duayı hakkıyla işitensin.” şeklindeki niyazı…  Evet… Kim bilir bu yakarış ifadeleri  O’nun yüreğinde, ardından gelen nesiller ile ilgili hangi duyguları çağrıştırdı?                Şahsen bizler bile bu ayetleri okurken içimizden “ Rabbim! Ben de peygamberlerinin senden istediklerini istiyorum. Ne olur, bize de aynı evlatlardan, aynı nesilden lütfet” demiyor muyuz?                Bu  isteklere katılmamak  mümkün mü?   İbrahim ve Zekeriya (as) bu istekte bulundular. Allah ta onların bu isteğini kabul etti.                 Gerçekten onlara, kendilerini arkalarından hayırla anacak, önderler olacak evlatlar ve nesiller lütfetti.                  Bu gün kılmış olduğumuz namazlarda eğer Muhammed (as) ve Muhammed (as)ailesine selam yoksa o namaz noksandır. Yani namazın tahıyyatına oturduğumuzda  “Allah’ım!  İbrahim ve İbrahim ailesine selam olduğu gibi Muhammed ve Muhammed ailesine de selam olsun”,  yine “Allah’ım İbrahim ve İbrahim ailesini mübarek kıldığın gibi Muhammed ve Muhammed ailesini de mübarek kıl…” ifadelerini dillendirmiyorsak namazımız olmuyor.                  Evet … İbrahim ailesi ve Muhammed ailesi…                 Gelelim Aşura gününe … Tarih kitaplarına baktığımızda bu günün en önemli olayları Hz. Adem’in Havva anamızla Arafat’ta buluşması ile başlar Nuh (as) gemisinin Cudi dağına oturması ile devam eder. Esasında günün en önemli olayı, beş vakit namazda peygamber ailesinin bir ferdi olduğundan kendisine  selam gönderdiğimiz şahsiyetin yani Hz. Hüseyin’in şahadeti olayıdır. Bu günde Hz. Hüseyin’in şehit edilmesi olayı olmamış olsaydı diğer olaylardan belkide hiç bahsedilmeyecekti. Fakat bu en önemli olaydan, ya hiç bahsetmiyoruz ya da kronolojik sıralamada  en sonlarda yer veriyoruz.  Günün bir çok olaylarını saydıktan sonra “ Ha…! Hz.  Hüseyin de Kerbela da bu gün şehit olmuştur.” Demekle yetiniyoruz.                Bir çok yerde okumuşuzdur. Peygamberimizin kabak sevgisi…  Hangi insan Rabbinin kendine sunmuş olduğu bir çok nimeti sevmez ki. Tabi ki peygamberimiz de bu nimetlerden bazılarını daha çok sevmiş olabilir ve sevmiştir de. Biz de onun sevdiklerini sevebiliriz. Ya da “bunu peygamberim sevdi” diye, o sevdiklerinin yüreğimizdeki yerini sevgi adına genişletebiliriz.                 Ama şöyle  arkamıza yaslanıp bir düşünelim.. Bir dede olarak Resulullah torunu Hüseyini acaba ne kadar severdi. Onun torunu Hüseyin’e karşı olan sevgisini kabağa olan sevgisi ile kıyaslamamız mümkün mü? O’nun “ cennet gençlerinin efendisi” payesi ile vasıflandırdığı bu aziz insanın “Ha… Hüseyin de bu gün şehit olmuştur” yüzeyselliğinde geçiştirilmesi doğru olur mu?  Ya da günün anısına sadece  aşura tatlısı yapılıp dağıtılmasının, dedesinin yetiştirdiği  Hüseyin’i tanımamıza ne kadar katkısı olabilir? Ya da yarın bu Aziz insanlarla birlikteliğimize vesile olacak bir davranış sayılabilir? Gelecek yazımızda devam etmek ümidiyle…