NEFİS İLE MÜCADELE

Cenab-ı Hak Yusuf Suresi’nde, Yusuf (a.s.)’ın şöyle söylediğini beyan buyurmaktadır: “Ben nefsimi temize çıkar­mıyorum. Çünkü Rabbimin merhamet ettiği müstesna, nefis daima kötülüğü emreder; şüphesiz rabbim çok bağışlayan ve merhamet edendir." Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bir Hadis-i Şeriflerinde “Senin düşmanlarının en büyüğü, iki kaşının ortasında olan nefsindir” buyurmuşlar ve “Allah’ım beni göz açıp kapayıncaya kadar dahi, nefsimle baş başa bırakma” diye dua ederek nefsin tehlikesine işaret etmişlerdir. Bir sefer dönüşünde Eshabına; “Hoş geldiniz. Küçük cihaddan büyük cihada ki büyük cihad, kişinin hevasıyla (nefsiyle) cihadıdır.” buyurarak nefisle mücadeleyi “Büyük Cihad” olarak tavsif etmişlerdir. Nefis ve şeytan insanoğlunu Allah-ü Teâlâ’nın rızasından uzaklaştırıp ebedi hayatını mahvetmek için gayret eden iki büyük düşmandır. Ancak nefs 72 şeytan kuvvetindedir. Çünkü şeytan, Allah (c.c.) zikredildiği ve Kur’ân okunduğu zaman veya “eûzü-besmele” okunduğu zaman uzaklaşıp kaçar. Nitekim Nâs Suresi’nde geçen “el-hannâs” kelimesi “geri geri kaçan, uzaklaşan” şeklinde tefsir edilmiştir. Allah dostlarından bir zat nefs-i emmarenin tehlikelerine şu sözleriyle dikkatlerimizi çekmiştir: “Bu dünyada nefisten daha korkunç, daha zararlı bir mahlûk tasavvur olunamaz. Şeytan, Kur’an-ı Kerim okundukça kaçar. Sonra gelir. Fakat nefis böyle değildir. Ne yapsak kaçmaz.” “Nefsin kuvvetli hastalıklarından biri hased olduğu gibi şeytanın kuvvetli tasarruflarından biri de vesvese olup, Kur’an-ı Kerim’in tertibinde hased ve vesvese ile nihayet bulması bu işin ehemmiyetine işaret eder. Habis nefsin bütün arzuları menfaat olup, emel ve arzularının tavanı yoktur” “Nefs-i Emmare fenalık ve şerde öyle bir derecededir ki herkesin kendisine mahkum ve muhtaç olmasını, kendisine muhabbet etmesini ister ama kendisi hiç kimseye muhtaç olmayı arzu etmez. O, en nihayetinde –hafizanallah- uluhiyet davasına kadar gidebilir ve bu hususta Cenab-ı Mevla ile ortaklığa bile razı olmaz. Nefs-i emmare sahibi her insanın nefsi, kendisi bunu bilsin veya bilmesin, bu şekildedir ve böyle tehlikelidir.” Onun için bir Hadis-i Kudsî’de şöyle buyruluyor: “Nefsini düşman olarak tanı. Zira o düşmanlık ederek benim karşıma dikiliverdi.” Ancak böyle bir düşmanın bizim vücudumuza yerleştirilmesi, haşa kullar için bir zulüm değildir. Çünkü insanı terakki ettiren ve onu meleklerden bile âli hale getiren husus, nefsiyle mücadele edip onun kötü ahlakından kurtulmasıdır. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) “Cihadın en faziletlisi, kişinin Allah (c.c.) yolunda nefsi ile ve hevasıyla mücahede etmesidir”[1] Hadis-i Şerif’i ile bu hususu ifade etmişlerdir.   Değerli okurlarım   Nefsin ıslahı ve Allah-ü Teala’nın razı olduğu güzel ahlaklar ile ahlaklanabilmesi, sadece ve sadece Tasavvuf ile mümkündür. Allah-ü Teâla, kullarının nefislerindeki şeytani kuvvetleri kırmak, onları Kur’an ahlakıyla ahlaklandırmak için, Tasavvuf yolunu tesis etmiş ve Allah Dostlarını vazifelendirerek onlara bu hususta salahiyet vermiştir. İmam-ı Rabbânî  Hz. “Ey evladım, Mürşid kimdir, bilir misin? Mürşid, Cenab-ı Hakk’a kavuşturan yolu kendisinden elde ettiğin ve bu yolda ondan meded ve yardım aldığın kimsedir”   Allah’ın veli kulları, Allah’ın nurunu kulların kalbine aksettirmekle vazifeli, her an Allah-ü Teala ile beraber olan, Allah (c.c.)’dan bir lahza dahi gaflet etmeyen, Sünnet-i Peygamberiyye’ye her cihetten yapışmış bulunan, görüldükleri zaman Allah’ın hatırlandığı büyük zatlardır. Hz. Allah bizleri bu zatların yolunda olabilmeyi ve onların öğrettikleri ile de amel etmeyi cümlemize nasip eylesin.