KURBAN BAYRAMINA GİRERKEN

               Kurban…  Kim bilir Rabbim içinde bilemediğimiz nice hikmetler barındırıyor. Belki de biz bu hikmetlerin çok az bir kısmının bilgisine sahibiz.  İnsanların kurbanla ilgili söylem ve düşüncelerine kulak verdiğimizde bu gerçeği görür gibi oluyoruz. Genelde insanların, değişik  ortamlarda kurbanla ilgili dile getirdikleri hususların, “fakir fukaraya yardım, onların senede bir defa da olsa et yemelerine vesile olma, dünyanın değişik coğrafyalarında yaşayan  zor durumdaki insanlara el uzatma” şeklinde olan  boyutu. Yani kurban etinin ne kadarını kendisinin yemesi gerektiği, ne kadarını da başkalarına dağıtması gerektiği,  yahut da  kurbanının derisi ile ilgili  sorulara titizlikle bir cevap araması şeklinde…               Bunlar da mutlaka kurbanın hikmetlerinden bir kaçı olabilir. Ama bir de Kur’an’ın bize açtığı pencereden bu olaya bakalım… Kur’an bu hususu nasıl ele alıyor?             Kur’an bu hususu önce Habil ve Kabil’in kurbanlarında dile getiriyor. Orada Allah’a sunulan kurbanın insanla duygusal bir bağı olmayan, sadece insanın tek taraflı olarak sevgi beslediği bir ürün olduğuna işaret ediyor. Habil’in, kendisine lütfedilen bu nimetlerin en güzellerinden,  çok sevdiği varlık adına vazgeçtiğini, Kabil’in ise aynı fedakarlığı yapamayıp, ürününün sevimsiz kısmından kurban edip, en çok sevdiği kısmını, Allah’tan çok sevdiği  kendi nefsi için ayırdığını görüyoruz. Dolayısıyla Allah Habil’in kurbanını kabul ediyor ve Kabil’inkine rağbet etmiyor.             İbrahim (as) ın durumu daha değişik. Bilemiyoruz ama uzun yıllar özlemini çektiği evladına, İsmail’ine hayatının ihtiyar anlarında kavuşuyor. Onu gerçekten çok seviyor. Belki o kadar seviyor ki bu sevgi, onun kalbinde var olan Allah sevgisini zorluyor. Bu yüzdendir ki ondan çok sevdiği varlığını kendisi için kurban etmesini istiyor. Sanki diyor ki “ Bakalım oğlun mu ben mi? Yüreğinin baş köşesinde olacak olan sevgi benim için olan sevgi mi, yoksa oğluna olan sevgi mi?  Hadi bakalım İbrahim… Bana mı yakın olacaksın yoksa çok sevdiğin oğluna mı? Evet… Gerçekten  çok zor bir sınav. Bu sınavın muhatabı İbrahim(as).  İbrahim (as) sınavı kazanır ve Allah’a yaklaşır.  İşte kurbanın bu yönü de kul ile Allah arasında yukarıya doğru bir ilişki.              Şimdi kurbana bir de bu gözle bakalım. Düşünün…  İnsanların ekseriyeti tarım ve hayvancılıkla uğraşıyor. Herkes kendi hayvanlarını  kendi elleriyle besleyip büyütüyor. Öyle ki bu hayvanlar içerisinde bir tanesi var ki adeta seninle konuşuyor. Seni gördüğünde sevincinden çırpınıyor. Seslendiğinde koşarak yanına geliyor. Okşadığında o da sana bir şekilde karşılık veriyor. İşte böyle bir hayvan. Onu o kadar çok seviyorsun ki.              Esasında Allah bizden şöyle söylememizi istiyor: “ Rabbim . Sen de biliyorsun ki gerçekten  ben bu hayvanımı çok seviyorum. Ama seni de seviyorum. Seni daha çok sevdiğimi, senin için sevimli ve hoş olan her şeyden vazgeçebileceğimi göstermek için, çok sevdiğim bu hayvanımı sana kurban ediyorum.            Bu yüzdendir ki kurban, İbrahim (as)mı,  ardından gelen  insanlar arasında, bizzat Rabbinin vermiş olduğu paye olan “ Allah’ın dostu”  payesi ile anılacak kadar Allah’a yaklaştırmıştır.             Biliyoruz ki Allah, kurbanın eti ile, kanı ile ilgilenmemektedir. Eğer bizler de Allah’a sunmuş olduğumuz kurbanlarımızı tüm lüzumsuzluklardan ve basitliklerden arındırıp, İbrahim (as)ın kurbanına yüklemiş olduğu samimiyeti  yüklemenin gayreti  içinde olabilirsek, kim bilir belki de o zaman  O’na yakın ve O’nun  dostu olabiliriz             Rabbim!  Kurbanlarımızı her şeyden çok, seni sevdiğimizin bir göstergesi olarak kabul et. Yüreklerimizde, ailemizde, ülkemizde, müslümanım diyen insanların yaşamış olduğu tüm dünya coğrafyasında bizlerin birimizi sevmemize ve  kardeşlik duyguları içinde yaşamamıza vesile kıl.            Bayramınız mübarek olsun…