KULLUK VAZİFELERİNDE EFDALİYET ÖLÇÜLERİ 2

               Yapmakla mükellef bulunduğumuz dinî vazifelerin hepsinin hayırda ileri ve fazilette üstün olanı vardır. İbadetleri yaparken bu ciheti mutlaka araştırmalı ve Allah’a göre sevimli olan ibadet şeklini tercih etmelidir. Zirâ terakkide sür’at, sevabtavüs’at ve rızaya vuslat bu ölçülere riâyet etmeye bağlıdır. Bu hususta değişmez usûlümüz, Rabbimizin hoşnut olacağı ibadet şeklini tercih etmek olmalıdır.                   Şayet yapacağımız ibadet Hac vazifesi ise, kefen misâliihrâma bürünüp mahşeri andıran Arafât mahalline giderken, uyanık bir şuûr ve yanık bir gönül ile niyazda bulunmalı; tekbir, tehlil ve telbiyeleri şevkle ve yüksek sesle okumalıdır. Bu hususu Peygamber (S.A.V.)’in bir hadis-i şerifi ile vesikalandırmak isteriz. Bir adam Rasülullah (S.A.V.)’e geldi ve “Hangi Hac (şekli) daha faziletlidir?” diye sordu. Rasül-ü Ekrem: “Lebbeyk (okuma) da sesi yükseltmek ve (kurban keserek) kan akıtmaktır” buyurdu.                   İfâ edilecek kulluk vazifesi vatan müdâfaası ve Allah yolunda cihad ise, her türlü fedakârlığı göze almak gerekir. Allah Teâlâ’nın rızası çok değerlidir. Onu elde etmek için mal ve serveti bezletmek yetmezse, kan ve can fedâ etmek sûretiyle onu kazanmaya çalışmalıdır. Ashab-ı Kiram, kendi silahları ve binekleri ile savaşa katılırlar, kahramanlığın ve cömertliğin en asil örneklerini verirlerdi. Onların düşüncesi, cihadın en faziletli olanını sergilemek olduğu için, Rasül-ü Ekrem’in talimât ve emirleri dahilinde hareket ederlerdi.                   Bu hususa açıklık getirecek ve mevzûumuzu zengin ve rengin kılacak bir hadis-i şerifi sizlere arz etmek isterim: Ashab-ı Kiram’danAmr bin Abese (R.A.), Peygamber (S.A.V.)’e gelerek “Ey Allah’ın Rasülü, cihadın hangi şekli daha faziletlidir?” diye sormuştu. Akılların muallimi ve İslâmî hikmetlerin mübelliği bulunan Efendimiz, “Kanı dökülen ve (bindiği) cins atı (bile) yaralanan kimsenin cihadıdır.” cevabını verdi.                   İşlenmesi düşünülen iş, içtimâî vazifelerden biri ise, halkın gönlünü memnûn edecek, karşılıklı sevginin doğmasına ve yaşamasına hizmet edecek amelleri araştırmalıdır. Çünkü insanların hayatî ihtiyaçlarını karşılamak, ikramların en değerli ve sevabı en fazla olanıdır. Bu ölçüyü tespit eden bir hadis-i şerif ile bilgilerimizi belgelendirmek isteriz: Bir adam, Rasülullah (S.A.V.)’e gelerek, “İslâm’ın hangi vazifesi daha hayırlıdır?” diye sormuştu. Yüce Peygamberimiz, “Yemek yedirmen, tanıdığın ve tanımadığın her müslümana selâm vermendir.” Buyurdu.                   Bir âyet-i kerime meâli ile sohbetimize son verelim: “İmân eden, iyi amel ve hareketlerde bulunan, namazını dosdoğru kılan, bir de zekâtını veren kimselerin, onların Rableri katında mükâfatları vardır. Onlara hiçbir korku yoktur, onlar mahzun da olacak değillerdir.”