KARADENİZ BÖLGESİNİN GEÇİM KAYNAĞI

Eskiden okullarda bölgelerin önemli geçim kaynakları öğretilirken; karadeniz bölgesinin geçim kaynağı olarak belirtilenler önemli kaynaklar olarak addedilirdi. Neydi bu kaynaklar? Tabiî ki başta Fındık gelirdi. İkinci olarak Balıkçılık… Tütün… Çay… Mısır gibi başta gelen ürünler vardı. Hele fındık, tütün, çay para edince değme Karadenizlilerin keyfine… Eeee… Gelelim şimdiki duruma. Tütün ekimi hemen hemen kalktı. Mısır zaten ekilmez oldu. Denizde balık aranır oldu. Kala kala kaldı Rize’nin çayı, Giresun’un, Ordu’nun fındığı. Fındıkta öyle bir antika şey ki bitince para ediyor mübarek. Ağustos, Eylül, Ekim aylarında paranın tam lazım olduğu aylarda üçe, dörde fındık zor satılırken Mayıs ayında beş, altı TL ye fındık satıla biliniyor. İşte yeni fındık zamanı geldi. Şimdilik ses seda yok. Bir Fiskobirlik başkanından ses duyduk: Bu yıl altı liradan fındık alabilecekleri yazıldı. Orası da müstahsilin hazır borcunu vermedi ki, müstahsil nasıl güvenipte oraya fındığını verecek. Peki, ne olacak bu üreticinin hali? Fındık toplama yevmiyesi en az kırk, elli lira, taşıma ayrı para, bahçe temizleme ayrı para, atılan gübrelerin hesabı zaten kabarık; hatta patoz parası bile bu yıl muhakkak artacaktır. Fındığın pazara ininceye kadar toplam masraf maliyeti buluyor. Ne yapsın şimdi üretici? Fındığını dalda mı bıraksın? Yoksa toplatıp parasını masrafını mı versin? Sonra ne yapacak? Çoluk çocuk ne yiyip içecek? Nasıl okullarda okuyacak? İşte yetkililer bunları şimdi düşünerek üreticisini mağduriyetten kurtarmalı. Sonradan yükselecek fiyatı önceden vererek onlarında emeğinin karşılığını almalarını sağlamalı… Yoksa bu gidişle fındık üreticilerin gideri, gelirlerini geçecek. Mahsulü dalda bırakmaları işten bile değil…