KANSER

    Aslında konunun kanser ile bir ilgisi yok.

    Lakin, göçmen sorunu

    Vücudumuzdaki kanser hücresi gibi.

    Sessiz ve sinsi sinsi büyüyor.

    Şimdi hiç bir şey fark etmiyoruz.

    Evliya gibi davranıyoruz ya.

    Doktor geç kalmışsınız dediğinde

    Evliyalar bile kurtaramayacak bizi.

    Aslında sadece bu göçmen sorunu bile milli bir bütünlük içinde olmamıza yetiyor da

    İnsan egosu

    Kanser gibi yiyip bitiriyor insanı.

    Seçime iki hafta gibi zaman kaldı.

    Geldiğimiz bu noktada, Bulancak'ta iktidarın yerel yönetimlerine baktığımızda

    Toplum tarafından kabul gören,

    Emekçi dediğimiz çok değerli insanlar görev yaptı.

    Sürekli bir değişkenlik var.

    Hamit Karaoğlanoğlu

    Esat Sakallıoğlu

    İbrâhim Akoğlu

    Niyazi Karaibrahim

    Ahmet Cürgül

    Ogün Özgen

    Geçmişten aklımda kalan ilk isimler.

    CHP kanadında genelde yıllardır hep aynı isimler.

    Bir türlü kıramadı kabuğunu.

    Merkezi yönetimler, yerel yönetimlerin tam tersi.

    CHP de

    Kemal Kılıçdaroğlu

    Mansur Yavaş

    Ekrem İmamoğlu

    Meral Akşener

   Temel Karamollaoğlu

   Hiç bir ayrıştırma yapmadan tüm Türkiye'yi kucaklayarak konuşuyor.

    Yıllardır ilk defa iktidarın yanlışlarını değil

    Kendi yapacaklarını halka sunuyor.

    15 bin liralık bayram ikramiyesi bile insanı cezbediyor.

    Acaba şimdiden yatmış mı diye gidip bakası geliyor insanın.

    Huzura ihtiyacı var bu milletin.

    Her fırsatta ayrıştırma

    Gerilim yaratan ve

    Öfke dolu dille konuşan iktidar bu defa zayıf kalıyor.

    Konuştukları ile yaşadıkları birbirini tutmuyor.

    Bana göre tarihimizde ilk defa, bu seçimin sonucunu

    İktidarın yerel yönetimleri ile

    Muhalefetin merkezi yönetimi arasında ki mücadele belirleyecek.

    AKP iktidarını bu sefer koruyabilirse yerel yönetimler koruyacak.

    İsmini izinsiz kullanmak istemiyorum

    Ak partinin ilk döneminde

    Daha dördüncü sıradan Bulancak milletvekili adayı.

    Gece saatleri beş arkadaş İhsaniye Spor kulübünde oturuyoruz.

    Bir arkadaşı ile kapıdan girdi.

    Kendini tanıttı oy istedi. 

    Vermemiz mümkün değil.

    Zaten kazanma şansın yok. İkinci falan olsan verirdik gibi laflar ile kalbini kırmamaya çalışıyoruz.

    Yanında ki arkadaş uyanık. Oy çıkmayacağını anladı.

    Hadi bizi Ballıca da bekliyorlar dedi.

    Vekil adayımız

    Arkadaşına sen git ben buradayım dedi.

    Arkadaşı gitti. Aradan iki saat geçti onu da incitmeden göndermek için uğraşıyoruz.

    Hepimiz he desek zaten hepsi beş oy.

    Gece yarısı oldu. Telofonu devamlı çalıyor.

    Söz almadan gitmeyeceğim dedi

    Sonuç olarak beş oy için

    En az beş saat verdiği uğraşa daha fazla dayanamadık söz verdik.

    Belki o gece beş yüz kişiyi gezebilirdi

    Fakat bizim beş oy gibi hiç bir oyu garantiye alamaz dı.

    Niye anlattım bu olayı.

    Nereden baksan dört yıl önce bu seçimin olacağı belli.

    Sanki seçim bu gün açıklanmış gibi parti ekipleri kapıdan içeri bir giriyor.

    Selamün aleyküm ben bilmem şu partidenim.

     Ve aleyküm selam demeye kalmadan dönüp çıkıyor.

    Ne diyelim statü tamamen değişti.

    Kimseye oy lazım değil.

    İsteyen de yok zaten.

    Dava dedikleri

    Milletin davası değil tâbi

    Belli ki herkesin kendi davası.

    Genel başkanların dışında memleket gerçeğini anlatan da yok.

    Sözü uzatmadan

    Yüz yılın seçimi dedikleri 14 Mayıs seçimlerinde

    Teşkilatlar ve adaylar yüz yıldır uyuyorlar sanki.

    İlk defa kimsenin kimseyi tanımadığı bir milletvekili seçimine gireceğiz.

    Sandık PANDORA'NIN kutusu gibi.

    İçinde umut da var

    Kötülük de.

    Bakalım içinden ne çıkacak.