İNSAN KALABİLMEK

Her birimiz, Hz. Âdem peygamberin bir ferdi olarak dünyaya açtık gözlerimizi. Yaratanımız, dört kez yemin ederek duyurdu kâinata en güzel şekilde yaratılmış olduğumuzu. Mükerrem ve onurlu eyledi bizi. Gönül sahibi kıldı, arş-ı âlâ misali. Kâinat bütün mükemmelliğiyle bizim için var edildi, eşya hizmetimiz verildi. Peygamberler gönderildi bizim için, semanın kapıları açıldı, vahiy nazil oldu. Böylece fıtratımızı ve onurumuzu korumamıza destek verildi. Renk, ırk, dil farklılıkları olsa da saygınlık bakımından aramızda bir fark bulunmadığına, Allah nezdinde en değerli olanımızın O’na karşı gelmekten en çok sakınanlarımız olduğuna dikkatlerimiz çekildi.          Hakikat böyle iken insanlık, asıl onur ve şerefin âlemlerin rabbine kul, Peygamberimize ümmet kılınmakla olduğunu idrak edemedi. Rabbimiz bize böylesine değer vermişken biz onuru makamla, mevkiiyle, parayla ölçer olduk. Mevla’mızdan uzak düştükçe kendimize ve birbirimize de yabancılaştık. Kendimizi kendi ellerimizle tehlikeye atıyoruz.          Yaratılış ve kulluk amacından, samimi inançtan, ahlaki değerlerden her geçen gün uzaklaşmaktayız. Günü birlik telaşlar içerisinde bencilliğin, hırsın, açgözlülüğün zindanlarına hapsoluyoruz adeta. Ayrımcılık, ırkçılık, sömürgecilik, şiddet, terör, savaş, istismar, açlık gibi nice küresel sorunların kıskacında yeryüzü sakinleri olarak büyük bir sınavdan geçmekteyiz.          Oysa kardeşlerim, kâinatı bir güneş misali aydınlatan Efendimiz, hayatı onurumuza yaraşır bir şekilde nasıl yaşayacağımıza dair rehberlik yapmıştır bizlere. Birbirimizi hakir görmemizin kötülük olarak yeteceğini, Müslümanın kanı, malı ve onurunu dokunulmaz olduğunu bildirmiştir Efendimiz. Kâmil Mü’min olma ve cennet yolunun birbirimizi sevmekten geçtiğini hatırlatmıştır hepimize.          Aziz okuyucularım          İslam nazarında, sevgiye ve hürmete laik olan varlıktır insan. Siyahıda değerlidir, beyazı da, yoksulu da onurludur, hizmetçisi de. Ölüsüde saygındır, dirisi de. Hani, “Rabbiniz birdir. Babanız da birdir. Hepiniz Hz. Adema.s’ın çocuklarısınız, Adem ise topraktandır. Arap’ın Arap olmayana, Arap olmayanın da Arap’a, beyaz tenlinin siyaha, siyah tenlinin de beyaza takva dışında bir üstünlüğü yoktur.” buyurmuştu ya Allah Resulü Veda hutbesinde. İşte bu hikmet ve ibret dolu sözler, asırlar öncesinden ışık tutuyordu günümüze. İnsanları geçici ve izafi değerlere göre sınıflandıranlara adeta ders veriyordu.          Ya Resülallah! Bugün bu mabedi dolduran ve gönülleri muhabbetinizle çarpan aziz kardeşlerimizle birlikte, zedelenen, yıkanan insan onurunu yeniden onarmak, bize elçi, mürşit ve en güzel örnek olarak gönderilmiş olmanızın hakkını teslim etmek üzere ellerimizi uzattık: “Eşhedüenla ilâhe illallah ve eşhedüenneMuhammedenabdühü ve Rasulüh” ikrarı ile Rabbimize ahdimizi yeniliyoruz. Selât ve Selam size olsun ey Nebiler Nebisi.