HOOŞT, HOOŞT

  Bizler millet olarak, dinimize, inancımıza çok bağlı bir milletiz. Bizim bu bağlılığımızı fırsat bilen bazı yobazlar bundan istifade etmeye kalkar… İşte bunlardan bir olayı kaleme aldım bu yazımda. Zamanında Anadolu köylerinden birisine uzun sakallı, cübbeli, elinde asası ile bir misafir uğrar… Köylüler bu adamı ulama bir kişi zannederek izzet ikramda bulunmak üzere misafir ederler. Adam hep dinden, imandan vaazlar ederek kendisini köylüye iyice benimsetmiştir. Köylüler adamı alarak köyün ağasına bir akşam yemeğine götürürler. Ağada adamın methini duyduğundan izzet ikramda, saygıda kusur etmemeye çalışır. Misafiri başköşeye oturturlar. Adam sohbet arasında zaman zaman titreyerek HOOŞT, HOOŞT der… Bu durum köylülerin dikkatini çektiğinden sorarlar: “Ya muhterem titreyerek hooşt, hooşt diyorsun, acaba bu neye delalettir?” Misafir cevap verir: “Bir it Kâbe’nin duvarına işemeye çalıştığını gördüm de onu kovmaya çalışıyorum” der. Bu konuşmayı da evin hanım ağası duyar… Vakit gelir, akşam yemeği için herkes sofranın etrafına oturur. Tabiî ki başköşeye muhterem zat kurulur… İyi bir ziyafete konacağını bildiği için keyfine diyecek yoktur. Yemekler gelir, herkesin önünde bir tabak dolusu pilav üzeride bol miktarda et doludur. O ne? Misafirin önünde de bir tabak pilav var fakat üzerinde etin zerresi yok. Misafir hemen sorar: “Nasıl olur, herkesin pilavının üstü et dolu, benim tabakta neden et yok” der. O sırada hanım ağa elinde kepçe ile içeri girer. Ve… Misafirin tabağını ters yüz edince pilavın altındaki etler gözükür… Hanım ağa elindeki kepçeyi misafirin kafasına indirerek: “Ulan miskin taa neredeki Kâbe’nin duvarına işemeye çalışan iti görüyorsun da, önündeki tabaktaki pilavın altındaki eti nasıl göremiyorsun” der. İşte sizlere kısadan hisse… Bizim iyi niyetlerimiz hep böyle suiistimal edilerek güç durumlara düştük… Allah bizleri böyle sahte sinsilerden korusun. Sağlıcakla kalın, aydınlıkta yaşayın.