HER GEÇEN SEVGİDEN UZAKLAŞIYORMUYUZ...!

Benliğimizle ilgili kimliğimizi kaybettiğimizi düşünüyorum. Belki kendimizle olan saygımızı kaybettik.Benim gibi  düşünmeyen insanları çizdik.Kartallar gibi havada uçuyoruz.Geçmişte gözbebeğimiz gibi koruduğumuz değerlerimizi göz ardı ettik.Birçoğumuz suya sabuna dokunmama  misali  hayatımızın geri kalanını yaşamın sahilinde güvenlik içinde geçirmeyi seçmiş durumdayız. Kendimize güvenimiz azaldı. Yolların bekleyerek değil, yürüyerek aşıldığını unuttuk belki de… İşte bu nedenle son zamanlarda mutluluğu, sevgiyi sorguluyor olduk.İnsanlarla konuşmaktan,uzlaşmaktan kaçınır olduk.Geçmiş dostluklar arar olduk. Sizin kimi ne kadar sevdiğiniz artık önemli değil şimdilerde benim için…. Sizin kimi ne kadar sevdiğinizden daha çok, sizi kimin ne kadar sevdiği ya da sevmediği çok daha önemli. Hayal kurmak mükemmeldir, zorunludur  ama hayaliniz sevgi üzerineyse, hayal kırıklıkları biriktirirsiniz. İşte bu aşamada da devreye realizm girer ve emeğe bakarsınız. Çoğu zaman da bakınca, duygusal zarardasınızdır. Sevgi emek ister,saygı ister. Ama ya siz vermezsiniz bunu ya da o kadar yorulduğunuzu düşünürsünüz ki, belki de değecek olana vermekten bu kez esirgersiniz onu.İnsanoğlunun en fazla ıstırap çektiği derin kişisel yenilgisi, kişinin aslında yapabilecekleriyle, sadece yaptıkları arasındaki farktan kaynaklanır. Bu sadece var olmakla, gerçekten yaşamak arasındaki farktır. Sadece yaşamı sürdürmekle, gerçekten yaşamayı başarmak arasında bir fark vardır. Üzücü olan, çoğu insanın içinde yatan insani armağanları göz ardı etmesi ve hayatlarının en güzel yıllarını kıskançlık nedeniyle  kendiyle geçirmeye boyun eğmesidir. Çünkü  karşısındaki insanlarla dostluk   kurması çoğu zaman yorucudur, zordur, korkutur…Çünkü kendiyle barışık değildir….