GÜZ BİTERKEN

       Yazı -kışı anlıyorum da; hazan mevsimini özlüyorum şehirde. Özlüyorum dalların ucunda kalmış ve olgunluktan çatlamış elmaların boynu bükük yalnızlığını. Özlüyorum dikenli dalları arasından bakan töngellerin kahverengi gözlerini. Soba üstünde yanık kestane kokularını, zarını terk eden fındığı… Kuzinenin fırınında mısır ekmeğini… Özlüyorum.       Hazan hüzündür her yerde. Büyük şehirlerde büyük. Mevsim şeridinde yeşille beyaz arasındaki sarı. Sarı; bir yaşamdan çekiliş, bir ölüme hazırlanış… Bozulan bağlar ve bostanlar. Yükünü boşaltmış meyve ağaçları. Çürüyerek yeni başlangıçlara mayalanan güz.           Yeşilin; sarıdan kızıla dönüşürken oluşturduğu o muhteşem peyzaj, o renk cümbüşü yok şehirlerde. Rüzgârın getirdiği üç beş yaprakta olmasa, sonbahar sesizce terk edecek yerini kışa. Paltonun üstündeki pardösü hatırlatıyor sonbaharı. Şehirler çırılçıplak. Yok, buralarda sonbahar. Yok, bağ- bostan bozumları, köy fırınlarındaki fasulye- mısır kokuları, yayla göçleri, dikenli tellere takılan koyun yünleri. Güneşin sahte gülücükleriyle kendini duvar diplerine atan ihtiyarlar var buralarda; birde serin akşamüstleri.  Çalılarla örtülü tümseğe sırtını veremiyor burada yaşlılar. Üzerine basınca çıtırdayan sesini duymayalı çok oldu yaprakların. Burada, park temizlikçisinin süpürgesi ucundan çöp kamyonuna yüklenen kuru yaprakların bende uyandırdığı his, hafızamı zorluyorsa da, ruhumu doyurmuyor. Salkımı kalmamışsa da üzüm tanelerine rastlanırdı bozulan bağlarda. Toprağından yeni sökülmüş çamurlu kök sebzeler…     Göçmen kuşlarda uzaklarda… Haydi oğlum, bu pazar vur kendini kırlara… Koruluklara. Topla son güneşin ılık ışıltılarını. Yapraklar düşmede bilinmez nerden, Gök kubbede uzak bahçeler bozulmuş sanki Yapraklar düşmede gönülsüz Ve geceler ağır dünyamız kopmuş gibi yıldızlardan Kaymada yalnızlığa Hepimiz düşmedeyiz, şu gördüğün el düşüyor Nereye baksan hep o düşüş Ama biri var ki bu düşenleri tutuyor yumuşak ve sonsuz. Rilke     www.mustafaozturk.biz