GÜLE GÜLE AMCAOĞLU...

                Vefat eden insanın ardından yazmak kolay değildir. Birde bu kişi yakınınız olursa daha zordur yazmak. Çünkü ölüm sadece yaşamın değil, sözün de bittiği noktadır. Köksal öğretmenimizi yitirdik. Ölümsüzlüğüne hayat kazandıracak olan arkada bıraktığı hoşgörüdür. Yanımızda olmasa da bir limandı bize. Hepimizin ve sevenlerin başı sağolsun…‘’Sen mutluluğun resmini çizebilirmisin Abidin.’’Acının, Hüznün, Bir ananın oğlunu yitirdiği anın çaresizliğini çizebilir misin? Bir kuş uçtu, Bir turna geçti, gitti uzak dost ellerine. Uçan kuş bazen oğul olur. Bazen can olur. Dost, arkadaş, eş olur.Bir kuş ki erişilip  arkasından yetişilmeyen. Herşeyin bir çaresi var ama ölümün yok. İnsanoğlu her şeyin çaresini bulur da ölümüm çaresini bulamaz. Amcaoğlu öğretmen Köksal Küçük’ten söz ediyorum.  Onu yitirmenin acısı içindeyim. O çok iyi bir insandı, ama her şeyden önce kibar, nazik, hoşgörülü, sevgi dolu, herkesin derdini dinleyen çözüm üreten gerçek bir dost, insanların mutlu olmasını isteyen kendini iyiliklere adamış bir gönüllüydü. Amcaoğlu’nun yaşamı Piraziz Gökçeali köyünde başladı. Köksal, ailesinin okumuş tek çocuğu idi. Çocukluk ve gençlik dönemi ni birlikte geçirdik.Daha sonra  öğretmenlik yaşamı başladı.Memleketi Giresun’a çok gelmek istiyordu  ama sınıf öğretmeni açığı olmadığından gelemedi ve Adapazarı’na yerleşti.Sonra    sevgili biricik eşi  Esamet ile evlendi. Emre ve Nurcah’ın doğumlarıyla ailenin yaşamı daha bir önem kazandı. Sonra ki yıllar idarecilikle geçti. Nihayet emekli olma zamanı gelmişti. Ancak O’nun yaşamında ‘’emekli’’ sözcüğünün bir anlamı yeri yoktu. Daha da çok çalışıyor, insanlara ve dostlarına daha fazla zaman ayırıyor, herkese kucak açmaya çalışıyordu.Dedim ya yüreği sevgi tohumlarıyla dolu olan Köksal   sadece  Adapazarı ve çevresi değil her yere ulaşmak için çırpınıyordu. Uzun yıllar Sakarya Giresunlular Dernek başkanlığını yürüttü. Sağlığı nedeniyle bir süre ara vermesine rağmen yine göreve çağırdılar. Bulancak Lisesi mezunu olupta Sakarya Üniversitesini kazanan öğrencilere maddi yönden yardım etmek için aracı oluyordu. Onlara burs sağlıyordu. Yaşam temposu çok hızlıydı, zaman yetmiyordu O’na. Ne yazık ki bu hızlı yaşam beklenmedik bir anda çok genç yaşında 08 Ocak 2013 Salı günü birden bire duruverdi.  ‘’Yok’’sözcüğü pek sevimli değil biliyorum ama ne yazık ki kardeşim yoktu artık. Gökçeali Haralo tepesi öksüz kaldı artık. Artık fındık vakti balkonumda çayımızı onsuz yudumlayacağız. Sen rahat ve huzurlu ol kardeşim. Seni sevecen kalbinle, iyiliklerinle ve dürüstlüğünle anacak olan eşin Esamet  ve sevgili çocukların Emre  ile Nurcah  ve  ben hep yanında olacaktır. Onlar bize emanetler… Aşağıdaki Ünlü yazar Can Yücel’in yazdığı dizelerin seni çok iyi tanımladığını düşünüyorum.  ‘’YERİN SENİ ÇEKTİĞİ KADAR AĞIRSIN / KANATLARIN ÇIRPINDIĞI KADAR HAFİF / KALBİNİN ATTIĞI KADAR CANLISIN/GÖZLERİNİN UZAĞI GÖRDÜĞÜ KADAR GENÇ / SEVDİKLERİN KADAR İYİSİN, NEFRET ETTİKLERİN KADAR KÖTÜ / NE RENK OLURSA OLSUN KAŞIN GÖZÜN/KARŞINDAKİNİN GÖRÜNDÜĞÜDÜR RENGİN / YAŞADIKLARINI KAR SAYMA / YAŞADIĞIN KADAR YAKINSIN SONUNA, NE KADAR YAŞARSAN YAŞA / SEVDİĞİN KADARDIR ÖMRÜN… Yerin cennet, ruhun şad olsun…