GENİMİZ Mİ DEĞİŞTİ, NE OLDU BİZE?

Bir duygusuzluk aldı başını gidiyor… Aldırmazlık… Bana necilik… “Beni sokmayan yılan, bin yaşasın” deyimciliği… Duymadım, görmedim, bil miyomculuk… Daha bunun gibi birçok örnek sayabiliriz… Biz böyle bir millet değiliz aslında… Bizler, duyarlı, yardım sever, başkalarına yapılanı kendine yapılmış hisseden, tanıdık dahi olmasa ölen veya öldürülen bir kişi için üzülen ve o ölüye yakınlarının acısını paylaşacak kadar duygulanan bir milletiz… Bu kadar karamsarlığa neden düşüyor insan dersiniz. Hemen hemen her gün rastladığımız gibi geçenlerde bir gazetede okudum. Başlık aynen şöyle atılmış. “BURADA AZ ÖNCE BİR İNSAN ÖLDÜ” Ve altında resimler… Herkes eğlencede, yemede, içmede… Düşünün burada az önce ölen kişinin oradaki topluluğa hizmet için orada olduğunu. Az önce adam ölmüş, ölmemiş, umurlarında değil insanların. Artık bu günlük olarak karşımıza çıkan devamlı vakalar devamlı vakalar. Olağan vakalar oldu… İki kişi yumruk yumruğa kıyasiye kavga eder, biz sanki film çekiliyormuş gibi seyrederiz. Daha önceleri olduğu gibi… Adam karısını sokak ortasında yatırmış, koyun kırpar gibi bıçak saplıyor, oradakiler, hatta yetkili olan görevliler bile seyrediyordu… Bunların nedeni nedir acaba? Muhakkak ki bir iç hobi, bir korku bu… Bana da bir şey olur korkusu… Beni şahit yaparlar korkusu… Elin olayından bana ne duygusu… Demek ki eskiden bu duygular yokmuş. Eski insanlar böyle bir vakayı görünce, olayı durdurmak için elinden geleni yaparlardı. Şimdikiler de haklı, parası olanın hemen hemen hepsinin belinde silah var, adam neden kim vurdu ya gitsin? İnsanlık daha ölmedi… Muhakkak ki saygınlığını koruyan insanlarımız çoğunluktadır. Ölüye de saygımız, büyüğümüze de hürmetimiz vardır bizim milletimizin… İstisnalar her millette olacaktır.