GENÇLİK NEREYE'

Gördüğüm manzara: Benimkisi bir genelleme. Kimse ile bireysel bir işim sorunum olmaz. Parkta yolda araçta otobüste..lokantada gazinoda, ofiste, plajda, camide kilisede..vs. Vs. Vesselam. Hani mümkün olsa teneşirde hatta kabirde.. Milleti almış bir akıllı telefon hastalığı. Kulakta elde belde avuçta parmaklarda. Habire her şeyleriyle akılları gözleri parmakları kalpleri telefonda. Dünya umurlarında değil. Kaza olacakmış, araba çarpacakmış, çukura düşerlermiş. Olsun. Telefon var telefon. Yıl 1989. Yer gürcistan. Kent batum. Büyük bir park. İnsanlar oturmuş. Ses seda yok. Oturanlar ellerindeki kitapları gazeteleri okuyorlar. Birde bugün bizim ulusa, geleceğin gençliğine bakıyorum. "bir elinde telefon.. Parmaklar tuşlarda gözler ekranda. Umrundamı dünya. " cumhuriyeti,geleceğimizi, istikbalimizi bu gençlere emanet etmişti, Atatürk" Üreten geliştiren vatana hizmet verecek, bir gençlik özlemi var içinde. Sorumluluğunu tarihini bilen, geçmişini geleceğini hatırlayan yaşatan, Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı kalan. Ama diyeceksiniz. Hepsi aynımı? Değil tabi. Yazdıklarımın dışında çalışkan, örf ve adetlerine tarihine cumhuriyetine milletine bağlı milyonlarca gencimiz var. Çığ gibi geliyorlar. Üretiyorlar, çalışıyorlar. Ebet ve geleceğimizin teminatı bunlar. Elbette telefon, bilgisayar. Elbette teknolojiden yararlanacağız. Ama “gılı gılı” yapmadan. Vakit öldürmeden. Üreterek, öğrenerek ve millet için. Boş geçen günler zaman öldürmeler! Kayıplarımızdır.