EHL-İ SÜNNET VE'L-CEMAAT İNANCI

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bir Hadis-i Şeriflerinde şöyle buyuruyorlar: “Ümmetim yetmiş üç fırkaya ayrılacaktır. Biri dışında bu fırkaların hepsi Cehenneme gidecektir”. “O bir fırka kimlerdir Ya Rasülellah” diye sorulunca: “Benim ve eshabımın yolu üzerine olanlardır.” şeklinde cevap vermişlerdir. Malum olduğu üzere Din-i Celil-i İslam’ın en temel iki kaynağı Kur’an-ı Kerim ve Sünnet-i Peygamberiyye’dir. Edille-i Erba’a içerisinde Kitap ve Sünnet, diğer iki kaynak olan İcma’ ve Kıyas’ın istinad ettiği temel kaynaklardır. Yani Kitap ve Sünnet aslü’l-usul’dür. "Size iki şey bırakıyorum. Onlara ısımskı sarıldığınız müddetçe dalalete düşmezsiniz: Allah'ın Kitabı ve Rasülü'ün sünneti" meâlindeki Hadis-i Şerif bu hususu ifade etmektedir. İslamî Hükümler ana hatlarıyla iki kısma ayrılır: 1-İtikâdî Hükümler 2-Amelî Hükümler. Bu iki kısım içerisinde en mühim olanı da itikada taalluk eden kısımdır ki buna “İslam İtikâdı” ismi verilir. Asr-i Saadet’te ve Sahabe devrinde Müslümanlar ihtiyaç duydukları itikâdî veya amelî mes’eleleri ya bizzat Rasül-i Ekrem (s.a.v.) Efendimiz’e veya Ashab-ı Kiram (r.a.) içerisindeki ilim erbabı büyük sahabîlere sorarak hallediyorlardı. Tabiîn Devrinde de yine Ashab-ı Kiram’dan ilim almış büyük âlimlere müracaat imkânı vardı. Bundan dolayı Müslümanların akidesi temiz idi ve Akaid, Usul-i Fıkıh ve Fıkıh gibi İslâmî İlimler’e ait eserler henüz yazılmamıştı. Ancak Tabiîn Devrinin sonlarına doğru bu ilimlere ait kitaplar te’lif ve tedvin edilmeye başlamıştı. Çünkü artık ihtilaflar ve fitneler çoğalmış, bid’atlere meyil artmış ve din büyüklerine karşı zulüm ve saldırılar zuhur eder olmuştu ve bu ihtilaflar neticesinde de yukarda mealini verdiğimiz Hadis-i Şerif mucebince Haricilik, Şiilik, Kaderiyye, Cebriyye, Mürcie ve Mu’tezile gibi bid’at fırkaları ortaya çıkmıştı. Aziz okuyucularım Bil-hassa felsefenin faydasız ve boş fikirlerine dalan Mu’tezile Mezhebi, aklı naklin önüne geçirerek İslam Ümmeti’nin İtikadına büyük zararlar vermiştir. Bu gün hala aklı nakilden üstün gören ama adları Mu’tezile olmayan niceleri mevcuttur. Yukarda izah edilen bid’at mezhepleriyle mücadele eden ve Kitap ve Sünnet’te zaten mevcut olan Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat itikadını düzenli bir şekilde tedvin eden ilk âlimimiz İmam-ı Azam (r.a.) Hz.’dir. O’nun el-Fıkhü’l-Ekber isimli eseri Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat akidesine mensub sonraki tüm âlimlere temel teşkil eden çok değerli bir eserdir. İmam-ı Azam Hz.’nin görüşlerinden istifade ederek Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat İnançlarını sağlamlaştıran bir diğer âlimimiz de İmam-ı Maturîdî Hz.’dir. Yine İmam-ı Eş’arî Hz. de ömrünün sonuna kadar Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat Mezhebi’nin izahı ile meşgul omuştur. Bu iki âlimimiz Ehl-i Sünnet İtikadı’nın tesisinde büyük hizmetler yapmışlar ve bu mezhebin imamları olmuşlardır. Rabbim yollarından ayırmasın.