DÜZLE GİTSİN

    Bulancak ek sahasının toprak olduğu yıllar.

    Yaz tatilinde gençler arasında futbol turnuvası düzenledik.

    O gün final maçı oynanacak.

    Hazırlık yapmak için erkenden sahaya gittik.

    Sahanın yüzeyi un gibi.

    Değil koşmak, tozdan yürümek bile imkansız.

    Ne yapalım diye düşünürken, aklımıza hortum ile sulamak geldi.

    O zamanki imkanlar ile bulabildiğimiz kadar hortum bulduk. Birbirine ekleyip sahayı sulamaya başladık.

    Yazın tam ortası.

    Su zayıf, daha yere değmeden buharlaşıyor.

    Aradan bir saat geçti, biz yerimizde sayıyoruz.

    Tam umutlarımın kırıldığı an,

    Baktım bir adam bize doğru geliyor.

    Arabası ile geçerken bizi görüp durmuş.

    Gülerek, ne yapıyorsunuz siz diye sordu.

    Biz anlattıkça adam gülüyor.

    Bu şekilde olmaz! gelin biraz konuşalım dedi.

    Ben herhalde adam bir taktik biliyor diye sevindim.

    Bu sahayı ben yaptım.

    Bulancak'tan geçerken aklıma geldi.

    Halen duruyor mu diye bakmak istedim.

    Sizi hortumla görünce sahaya bir şey mi ektiler diye merak ettim dedi.

    Sahanın yapımına başladığımızda

    Devamlı gelip gidip

    Halen bir sahayı düzleyemedin mi diyorlar.

    Onlara,

    Öyle düzlemekle olmuyor.

    Sulama sistemi ve drenaj  yapmak lazım dedim.

    Toprak zaten bunlara ne gerek var dediler.

    Baktım kimseye bir şey anlatamıyorum.

    Soktum traktörü bahçeye, düzleyip teslim ettim.

    Çok hoşlarına gitti, bahşiş bile verdiler.

    Sizi bu halde görünce dayanamadım anlatmak istedim.

    Maalesef yirmi birinci yüzyılda geldiğimiz bu noktada değişen hiç bir şey yok.

    Asfaltlar dökülüyor.

    Kaldırımlar yapılıyor.

    Gerçekten pırlanta gibi taşlar döşeniyor.

    Gelecek adına planlı mı yapılıyor,

    Düzle gitsin mi deniliyor bilmiyorum.

    İnsanların, özellikle çocukların

    Hareket ve oyun alanı her geçen gün daralıyor.

    Mahalle denen kavram sadece kağıt üzerinde kaldı.

    Annem,

    Ne zaman bir kazada ölüm haberi duysa,

    Oğlum, ölürken uy anam demişler midir acaba ! diye bana sorardı.

    Kızardım anneme.

    Ne yapacaksın ne dediklerini

    Ölmüşler işte derdim

    Fakat şimdi bende merak ediyorum.

    Depremin üzerinden iki aydan fazla zaman geçti.

    Binlerce insan toprağın altında umutla beklerken,

    Düzle gitsin diyenleri duyunca uy anam dediler mi acaba.

    Binlerce insan umutları ile gömüldü.

    Hâlen binlerce insan aç, sefil.

    Binlerce insan kaygı ve korku dolu bekliyor.

    Yüzlerce çocuk kayıp.

    Bu çocuklar nerede!.

    Anneciğim

    Babacığım diyen bu çocuklar

    Şimdi

    Uy anam derler midir acaba.

    Seçim zamanı geldi

    Tarih boyunca hep burjuva sınıfının kazandığı yaşam savaşında

    Her şey çok güzel olacak diyorlar ya

    Toplumsal kapasiteyi

    Siyasal kapasiteyi gördükçe

    Benim gibi,

    Uy anam

    Diyen var mı! acaba.