DUANIN EHEMMİYETİ

Bu alem, bir sebepler dünyasıdır ve her şey  bir vasıtaya bağlıdır. Yüce halıkımız, ihtiyaçlarımızı zatı ilahisine arz edebilmemiz için bize dua yolunu açmıştır. Dua; kulun kendi acziyetini anlaması, dünya ve ahirette Allah Teala’ya muhtaç olduğunu bilmesi ve ona ihtiyaçlarını arzetmesidir. Dua, insanın kendi abdiyetini idrak ve Allah Teala’nınmabudiyetini itiraf etmektir. “Dua, ibadetin ta kendisidir” “Dua; mü’minin silahı, dinin direği göklerin ve yerin nurudur” Dua, belaları geri çeviren bir siper-i saikadır. Cenab-ı Hakk’a dua etmemek, gafletten ileri geliyorsa kalbi karartır. Allah’a ihtiyaç duymamaktan doğuyorsa gadab-ı ilahiyi muciptir. RasulüllahEfendimiz  buyuruyorlarki: “Allah-ü Teâla’dan istemeyene O, muhakkak gadab eder.” Keremine hudut çekilemeyen, hazineleri  tükenmeyenhalıkımız, mümin  kulu  kendisine  yalvardıkça razı  olur.  Kul duâ ettikçe Allah’ın rahmet  deryası  taşar ve  istediği  kendisine  muhakkak  verilir. Bir âyet-i  kerimesindeCenab-ı  hak  buyuruyor ki: “Kullarım (Habibim) sana beni sorunca (haber ver ki )işte  ben  muhakkak  yakınımdır. Bana  dua  edince  ben o dua edenin dâ’vetine  icabet  ederim... Duanın ehemmiyeti  ile  ilgili  bir  hadis-i  şerifte  şöyle  buyrulmaktadır; “Dua (başa) inen (felaket ) lerede  inmeyenlere de  fayda  verir. O halde ey Allah’ın   kullları, duâya  devam  edin”   Siz değerli okurlarım!   Allah Teâla’ya  yalvarırken, samimi  bir  kalb  ve  halis  bir niyetle  dua  etmeliyiz. İçten gelmeyen bir duâ, kanadı  kırık  kuş  gibi, menzile  ulaşamaz. Duânın ruhu, ihlas, kanadı, selevat-ı  şerifedir. İhlassızduâ, uyuyan  kimsenin  sayıklaması  gibi  muteber  deyildir. Duânınevvlinde  veya  ahirinde  mutlaka  salavat-ı  şerife  okunmalıdır. Rasül-i EkremEfendimiz   bir hadis-i şeriflerinde şöyle  buyurmaktadırlar: “Dua, Muhammed(s.a.v)’e ve  âline  salavat  getirinceye  kadar  Allah’a  karşı   perdelidir.”. Duanın  kabul  olmasının  şartlarından biride  helal  lokmadır, haramla  kirlene  ağızdan  çıkan  duâ kabul  olunmaz.AshabdanSa’dübnüEbiVakkas  (r.a.) , duası  makbul  kullardan  olması  için,Peygamber  Efendimizin  kendisine  dua etmesini niyaz  etmişti.Rasül-i Ekrem: “Ey  sâ’d, yediğini  temiz (ve helal)  ye ki duâsı  makbul  kullardan  olasın”buyurdu. Duâ her zaman  kabul  olunur. Fakat; Mevlid  kandili, Miraç ve  Beraat  kandilleri, Kadir  gecesi, Ramazan  ve  Kurban  bayramı  geceleri   gibi, mübarek  geceler diyer  gecelerin  seher  vakitleri  daha  çabuk  kabul  olunur.Bir  Hadis-i  Şerifte   şöyle  buyrulmaktadır; “Geceleyin öyle bir saat vardır kiMüslümanbir kul ona raslayıp  da Allah Taala’dan gerek dünya gerek ahiret işlerinden herhangi bir hayır isterse Allah, muhakkak kendisine verir. O (saat) her gecede vardır.”   Allah yolunda muharebe, düşmana karşı karşıya gelip harbin kızıştığı, yağmurun       yağdığı, namaza durulacağı sırada bir de Ka’be-i Muazzama görüldüğü zaman yapılan dualar kabul olunur. Yapacağımız dualarda yaldızlı ve edebi sözlerden ziyade, kalbimize doğan hayırlı şeyleri istemeli, tevazu ile ve gizli bir sesle yalvarmalıdır. Çünkü “Gizli yapılan dua, açıktan yapılandan yetmiş duaya denktir.” Bir kimse başkasının yaptığı duaya “Amin” dediği gibi, kendi duasına da “Amin” demelidir. İnsan mahsun olduğu zaman Cenab-ı Hakk’a dua etmelidir. Çünkü Rasülüllah Efendimiz (s.a.v) şöyle buyuruyorlar. “Kalbiniz rikkate geldiği zaman duayı ganimet (ve fırsat) bilin. Çünkü o (hal) rahmet (vesilesi)dir.” İnsan, Allah-ü Teala’dan bir şey isterken, hep hayırlı olanı istemeli. “Dua’nın en faziletlisi, Rabbinden afivet, dünya ve ahirette afiyet istemendir. Zira bu iki nimet, (önce) dünyada sonra ahirette sana verilirse muhakkak kurtuluşa ermiş olursun.”