DÖRDÜNCÜ CEMRE

Bazen olur ya… Canınız yazmak istemez. Bu ara yazmayı düşünmüyordum. Bu rahatlığım balkonda türkü söyleyen komşu çocuğunu duyana kadar sürdü. Bam telime dokundu çocuk. Cumartesi sabah sabah onu böylesine mutlu eden neydi? Balkona çıkıp gözlerine baktım ‘ona bakmıyormuş’ gibi yaparak. Bahar sevinci gördüm gözlerinde. Gönlüne dördüncü cemre düşmüş gibi bağırıyor, yürekten. Ben de mırıldandım türküsünü.       “Aç gözünü” dedim kendime. Yeniden doğuşu, kahverengi ve beyaz günlerden yeşile geçişi seyret. Baharın ayak seslerini dinle. Ölümün kıyısından dönüp gül mevsimine yetişen dedelerin cami duvarına mutlu sinişlerini izle. Topraktan kafasını çıkaran solucanların ilkyaza uzanışlarına, karıncaların güne doğru yürüyüşlerine bak. Sabah kuşlarının sesine, yurdunu terk etmeyen kargaların kanat çırpışlarına, ağaçlara yürüyen suya, patlayan tomurcuklara kulak ver. Açılıp genişleyen günde yerini al.        Bu şehirde ne gezeer… Kuzu sesi hayal et, toprak kokusu duyumsa, dere yatağına inen serin kar sularını damarlarında hisset. Kapat gözlerini; ışığın kirletmediği semada yıldızları say, fala duran papatyalara dokun. Çıplak ayakla çimende dolaş.  Bahar geliyor, dördüncü cemre çocuğun yüreğinde, sen de hazırla uçurtmanı ilkbahar rüzgârlarına.