BU NE DÜNYA KARDEŞİM!

Deniz Seki’nin söylediği “Bu ne Dünya kardeşim..” şarkısını duymayan bilmeyen yoktur sanırım. Gerçekten Dünya’mı, yaşayan insanlar mı bilemem ama, özellikle orta yaşlıların geçmiş yılları aradıkları konuşmalarından anlaşılıyor.  “Bizim zamanımızda bu böyle değildi, şimdiki insanlar ne hale gelmiş, ne örf kalmış, ne adet nede gelenek, ne büyük ne küçük kalmış nede insanlık!” Sitemleri geçmişteki yaşamın daha kaliteli ve anlamlı olduğunu anlatıyor. 15-20 yıl gerisindeki yaşama bakıldığında çok farklılıkların olduğu  gözlerden kaçmıyor. Bizde, konuya o açıdan bakalım dilerseniz; O zamanın gençliğinde, büyüklere gerçekten anlamlı ve görülebilir bir saygınlık vardı. Bunlar arasında bir 2 örnek vermem gerekirse; Toplu taşım araçlarında yaşlılar gaziler, büyüklere gençler yerlerini verirler, yoldaki karşılaşmalarda yine gençler yaşlı insanları karşı karşıya geçirirlerdi. Köylerde kentlerde kahvelerde yaşlılara hürmet edilir, gençler onların yanında ayak ayak üstüne atmaz, gürültülü bir şekilde konuşmazlardı.  Hastanelerde sağlık kuruluşlarında hasta yaşlılara acil konumlu vatandaşlara öncelik tanınırdı. Öğretmen’e saygı ve hürmet her şeyin üzerindeydi.  Şimdilerde öğrenci öğretmenini dövebilmeye cesaret ediyor, daha ilerisinde öğretmen öğrencisine bir şey dese veli okula gelip öğretmenle karşı karşıya gelebiliyor. Bu durumda, olması gerekenler göz ardı edilip, ne olursa olsuna bırakılıyor. Sonuçta geçmişle, çağın bireyleri arasındaki olması gereken bağlar maalesef zarara uğruyor. Haksız mıyım, bu farkı benim yaşımdakiler sanırım hissedebiliyor. Gelecek nesil bizim istikbalimizidir.  Ülke geleceğidir. Anneler babalar, eğitimciler sorumluluk taşıyan herkes çevresine ailesine çoluk çocuğuna sahip çıkmalıdır. Yoksa bu gidişin, gelecekte tedavisi mümkün olamayabilir. “Bu ne Dünya kardeşim, giden gidene. Bu ne Dünya, kardeşim Böyle. Gün gelip, selam verince, gökteki meleklere. Artık dönüşün yoktur, yere. Bu ne Dünya kardeşim, göçen göçene. Bu ne Dünya kardeşim böyle. Gün gelip selam verince gökteki meleklere, artık dönüşün yoktur, yere”