BİR BAŞKA OLUR DENİZ KENARI ÇADIRINDA İFTAR

İftara tam kırk beş dakika var, çadırlara yaklaştığımızda… Her üç çadırda da hummalı bir faaliyet var… Nurcan -Alper Bektaş Öğretmenler, Handan-Ünal Demirel emekli öğretmenler, Gonca-Turgut Taşdemir çiftlerinin çadırları çok hareketli görülüyor bu iftar vakti. Çadırlar arasında bir dayanışma var görmeyin gitsin… Herkes pişirdiğinden birbirlerinin çadırına da götürüyor. Hatta çarşıdan gelen yenebilecek bir şeyler paylaşılıyor iftar yaklaştıkça. Topun atılmasına yirmi dakika kaldığında anlaşılıyor bu hummalı faaliyetlerin nedeni. Önce Bektaş ailesinin misafirleri zuhur ediyorlar. Ardından da Taşdemir ailesinin misafirleri yerlerini alıyorlar. Biraz sonra Demirel ailesinin misafirlerinin geldiğini görüyoruz. İşte gelen o misafirlerin içinde biri var ki eli öpülecek kişi bu… Yıllarını eğitime vermiş, hayatı boyunca doğruluk timsali olarak yaşamış, vakti gelince de köşesine çekilmeyi bilmiş emekli öğretmenimiz Necati Erdoğan elinde bastonu yanında hanımı ile gecenin onur konuğu olarak iftar sofrasına buyur ediliyorlar. İşte öğretmenliğin saygınlığı… Ne demiş Hazreti Ali? : “Bana bir harf öğretenin kölesi olurum”. Ne kadar değerli bir söz… Fakat nerede! ... O sözlerin değerini bilen kaç kişi kaldı ki? Demek ki bilenler biliyor. Halen öğretmenine saygıda kusur etmeyen nesillerimiz de az değil… Evet, mangallar tüttü, yemeler pişti, sıra sıra dizilen tabaklar yerini aldı. Üç ailenin misafirleri topun atılmasıyla iftarlarını açtılar. İşte Ramazanın fazileti bu… Birlik, beraberlik, dayanışma… Ve mehtap altında, deniz kenarında bir Ramazanın iftar akşamı… Tüm milletimize nice Ramazanlar…