BABAMI UNUTMAK MÜMKÜNMÜ

Gece sensiz,gündüzsensiz,bugünsensiz,yarınlarsensiz,hayat sensiz boş babam canım babam.Babam derdi ki midenizi başkasının ekmeğine,sırtınızı başkasının elbisesine,cebinizi başkasının parasına alıştırmayın.Bence savaşın ortasında komutansız kalmak gibidir babasız kalmak. 1976 Yılının 30 Aralık günü babamıgörmek için  Ankara Büyük İhtisas hastanesine  arka kapıdan girdiğimde , “Nasılsın babacığım” diye sormuştum, başıyla “iyiyim” işareti yapmıştı. O gün akşama doğru öldü.O kabus günü unutmak mümkün mü?Ölümünden 39 yıl geçmesine rağmen  halen babamın öldüğü gerçeğine  inanamıyorum.Ölürken huzurlu ve sakindi.Sanki yataktan kalkacak benimle eve dönecek gibiydi.Çocukluğum boyunca bana anlattığı gerçekleri doğru ve güçlü olmayı öğreten bir insanı unutmak mümkün mü? Hastalığı boyunca, bir defa bile benden ‘’umut kesin’’ dememişti.Babamın her ölüm yıldönümünde bu  yazıyı yazmak kolay değil benim için.Yaşam devam etse bile  ben babamı unutamam.Bazen benim babam rüyalarıma giriyor.Babam 44 yaşında  öldü.Samsun eğitim fakültesinde  okurken, telefon santralinde  eve telefon edebilmek için kuyrukta bekleyerek geçirirdim, babamın sesini duymadan rahat uyuyamazdım.Babam biz çocuklarını çok severdi,hepimiz için gelecekten kaygılıydı.Ama bizde çoğumuz okuduk iki abim babama koştular.Onlar bize göre şanslılar.Çünkü artık babamla beraberler. Annemi çok kızdırdığı, üzdüğü zamanlar olmuştur ama asla utandırmadı, hayatı boyunca annemin babamdan söz ederken sesinde beliren  kısık sesler babamı unutamadığının bir gerçeği idi..BizeDürüstlüğü, sevmeyi ,helal yemeyi öğretti.Hak ettiğinden fazlasını istememeyi öğretti.Acıyı taşımayı öğretti.Hastalanıp gücü tükenene kadar hep aynı coşkuyla anlattı.Son gecesinde, yeniden hastaneye döndüğümde, “Nasılsın babacığım” diye sormuştum, artık hayata kapanmaya başladığı halde, başıyla “İyiyim” işareti yapmıştı. Bu nedenle değil 49 yıl  yaşadığım sürece Babamın öldüğü gerçeğine inanamayacağım.