ANNELER GÜNÜ

Sevgili okurlar bu günkü köşeyi annelere ayırdım. Aramızdan  ayrılanlara başta annem olmak üzere rahmet diliyor, tüm annelerin Anneler Gününü en içten duygularımla kutluyorum. Anneleri bir yazı dizisine, bir gazete köşesine sığdırmak kuşkusuz mümkün değil. Onlar için sayfalar, ciltler dolusu yazı yazılsa yine de yeterince anlatılmış olmaz. Onları  en güzel şiirlerin dizelerinde, sanatçının ezgisinde, ressamın fırçasında tanıma, tanıtma ve anlama olanağı bulabiliriz. İşte bu şiirlerden birisiyle sizleri baş başa bırakıyorum;   SOL YANIM ACIYOR ANNE Merhaba anne, Yine ben geldim. Merak etme okuldan çıktım da geldim. Anneler de babalar gibi merak eder mi bilmiyorum ama Ali’ Okula gitmezsem annem çok kızar, merak eder’ demişti de Onun için söylüyorum. Geçen hafta öğretmen, Sağ elimde sarımsak, sol elimde soğan dedirte dedirte Öğretti sağımı solumu. Ben biliyorum artık Anne sağım neresi, solum neresi. Ağrıyan yanımın neresi olduğunu şimdi iyi biliyorum anne. Hani geçen geldiğimde” şuram acıyor işte şuram” demiştim de Bir türlü söyleyememiştim ya acıyan yanımı anne Bak şimdi söylüyorum Şuram işte.   Sol yanım çok acıyor anne. Hem de her gün acıyor anne her gün. Dün sabah annesi Ayşe’nin saçlarını örmüştü. Elinden tutup okula getirdi. Yakası da danteldi. Zil çalınca öptü, “hadi yavrum sınıfa” dedi. Ben de ağladım.   Ağladım hiç de utanmadım. Öğretmen ne oldu dedi. “Düştüm dizim çok acıyor” dedim,  yalan söyledim anne. Dizim acımıyordu ama sol yanım çok acıyordu anne. Bugün ben de saçım örülsün istedim. Babam ördü ama onunki gibi olmadı. Dantel yaka istedim. Babam ‘Ben bilmem ki kızım’ dedi. “Bari okula sen götür” dedim. ‘ kızım, iş’ dedi.   Ben de “banane dedim, ağladım. ‘Kızım, ekmek’ dedi babam. Sustum ama okula giderken yine ağladım anne. Ha bi de sol yanım yine çok acıdı anne. Herkesin çorapları bembeyaz, benimkiler gri gibi. Zeynep ‘annem beyazlara renkli çamaşır katmadan yıkıyormuş’ dedi.   Babam hepsini birlikte yıkıyor. Babam çamaşır yıkamasını bilmiyor mu anne? Uff babam, her gün domates peynir koyuyor beslenmeme. Üzülmesin diye söylemiyorum ama Arkadaşlarım her gün kurabiye, börek, pasta getiriyor. Biliyorum babam pasta yapmasını bilmez anne. Hava kararıyor, ben gideyim anne. Babam bilmiyor kaçıp kaçıp sana geldiğimi. Duyarsa kızmaz ama çok üzülür biliyorum. Kim bozuyor toprağını, Çiçeklerini kim koparıyor. İzin verme anne ne olur toprağına el sürdürme. Eve gidince aklıma geliyor bide bunun için ağlıyorum anne.   Bak kavanoz yanımda, toprağından bir avuç daha alayım. Biliyor musun anne her gelişimde aldığım topraklarını şu kavanozda biriktirdim. Üzerine de resmini yapıştırıp başucuma koydum. Her sabah onu öpüyor kokluyorum. Kimseye söyleme ama anne. Bazen de konuşuyorum onunla. Ne yapayım seni çok özlüyorum anne. Ha unutmadan,   Öğretmen yarın anneyi anlatan bir yazı yazacaksınız dedi. Ben babama yazdıracağım. Öğretmen anlarsa çok kızar ama banane kızarsa kızsın. Ben seni hiç görmedim ki neyi, nasıl anlatacağım anne. Senin adın geçince sol yanım acıyor anne. Hiçbir şey yutamıyorum. Bazen de dayanamayıp ağlıyorum. Kâğıda da böyle yazamam ya anne. Ben gidiyorum anne, Toprağını öpeyim, sen de rüyama gel beni öp. Mutlaka gel anne, Sen rüyama gelmeyince sol yanımın acısıyla uyanıyorum anne. Sol yanım acıyor anne. İşte tam şurası, Sol yanım çok acıyor anne. Seni çok özledim, Anne çook.                                                                                                                                                            Ayla AYDEMİR