'AL ELİNE BAĞLAMANI'

Yıl 1987, aylardan ise hazirandı. Yanılmıyorsam, Hakkı Amcam’ın eşi Zuhal Yengem’in köyüne; Kızılot'a gitmiştik. Babam bizimle gelmemişti ama köy sevdalısı annem, abim, kız kardeşimle hep birlikteydik. O zamanlar Kızılot mahalle değil köy idi... Arabamız da yoktu. Köy dolmuşuna binip tıkış pıkış vardık eve.. Hoşbeş ettikten sonra, yengemin yeğenleri ikizler Hasan ve Hüseyin abilere gittik.

          Orda işte ilk sevdayla karşılaştım... Çok zarif, kırılgan ve o kadar güzel sesliydi ki; Sanki sevildikçe çok daha güzel ses çıkartıyordu. O an vuruldum. Bir Hasan, bir Hüseyin abi sırayla çalıyor ve söylüyorlardı... Ben de çalmalıydım, ben de öğrenmeliydim bağlama çalmayı.

          O heyecanla akşam eve geldiğimizde anneme bağlama çalmayı öğrenmek istediğimi söyledim. Canım annem ertesi gün beni Ödemiş Müziğe götürdü. İlk bağlamamı seçip satın aldık. Annem “Al eline bağlamanı” dedi. O zaman on yedi yaşındaydım; Şimdilerde yaşım oldu elli üç…

         İlk bağlama hocam Sefa Hacıvelioğlu oldu ve sonrasında Giresun Belediye Konservatuvar'ında dört yıl çeşitli hocalardan dersler aldım. Emeği geçenlere şükranlarımı sunuyorum.

        Öğrendikçe öğretmek istedim. Özelde ve Halk Eğitim Merkezi’nde çokça öğrencilerim oldu.

        "Ne derece öğrendin?" diye Sorarsanız buna bir alıntı ile cevap vermek isterim; Arif Sağ hocaya sormuşlar. Hocam siz ne seviyede bağlama çalıyorsunuz? Arif hocanın cevabı şöyle olmuş. “ Ben hala öğreniyorum.”

       Bulancak gelişti ve nüfus arttı. O gün bir Müzik Market vardı. Şimdi üç oldu. Eğitmen birdi. Beş oldu. Şimdilerde sırtında gitar,  bağlama, keman gibi enstrüman olan gençler gördükçe mutlu oluyorum. Ailelerini ve gençleri tebrik ediyorum.

        Sözün sonuna gelirken Belediye Başkanımız Sayın Recep Yakar’a dört yıl önce söylediğim teklifi yeniliyorum. Başkanım Bulancak Konservatuar istiyor.

        Türkü gibi kalın, dost kalın.