AKIP GİDEN ZAMAN AMA...

Günler ve zaman ne kadar hızlı seyrediyor dostlarım. Farkında mısınız? Eskiden zaman geçmiyor, diye dert ederdik. Okulda okuyanlar, hastanede tedavi görenler, hapishanelerde duvarlara cızık atıp, “geçmiyor şu zaman ne vakit bitecek bu çilemiz..!” diye dert yananlar. Vatan görevinde gün sayıp “ gel şafak 35 gün gel!” diye feryat edenler. Nişanlılık dönemlerinde evlilik gününün özlemini çeken sevenler. Hep zamanın geçmediğinden yakınırdı. Kısacası kabahat hep zamandaydı, zaman bir türlü geçmek bilmezdi. Çocuktuk, ufacıktık. Arsalarda top koşturur, boş alanlarda misket yuvarlardık. Mahalle çeşmelerinden su içer, derelerde, göllerde sahillerde denizlerde yüzer, çimerdik ! Öyle ki, bahçelerden çaldığımız meyvelerle karın doyurur, denizden çıkardığımız midyeleri,teneke kapağına doldurur, iki taş arasına biriktirip yaktığımız ateşte pişirirdik, ne de tatlı ve afiyetle yerdik. Ne yaşam derdi, ne maşakkat vardı aklımızda. Gün karardığında evlerimize gider, validemiz “oğlum kapı karanlık oldu hala eve gelmedin, ders yapmadın, bakalım yarın hocanıza ne anlatacaksınız, adam olmayacak sizlerden..!” fırçasını yer, odamıza kaçardık. 40-45  yıl önce, şişe kolalardan kolalarımızı içer,kapağının altında hediye var mı? diye ya dişimizle ya da tırnağımızla açar, kontrol ederdik.Hediye çıktığında  bayram ederdik. Ben, siyah beyaz televizyonla 1973 yılında tanıştım. TRT’nin İstiklal marşıyla açılışını yaptığı yine kapanışta istiklal marşıyla TV’nin programının sona erdiği zamanlar. Evlerinde TV olmayanlar , film seyretmek için bize gelirlerdi. Hele hele Dünya Ağır Sıklet Boks şampiyonu Muhammed Ali Clay’ın sabaha karşı yaptığı boks maçlarını izlemek için, sahura kalkar gibi saat kurar, maç izlemeye kalkardık. Kara Şimşek, Hymen, Süper Baba,Red Kit, Pembe Panter, Dallas, kartallar Yüksek Uçar dizileri TV’nin kaçınılmazlarıydı. Bizi, TV başından bunları izlemeden yatağa yatırmak mümkün müydü? Bunlar uzun orta kısa vadede akıp gitti. Yaş 57’ye merdiven dayadı. Belki daha niceleri var yaşamımızda. Ama gerçekten akıp giden zaman ortamında hepsini akılda bile tutamıyor insan. Okul, spor yaşamı, iş hayatı, askerlik,evlilik ve yaşamın bundan sonrası. Özlüyor insan geçmişi. Su gibi akıp gelip geçmiş zaman. Çocuklar büyümüş, torunlar gelmek üzere. Kimimiz torunlarıyla zaman geçiriyor. Bugün bakıyorum, hafta başı. Oda ne? Cumartesi, Pazar gelmiş hemen. Zaman çok çabuk geçiyor. Çoook.. İbrahim Değerli’nin “Zaman” Şiiriyle tamamlıyorum köşemi. Yıllar Ne Çabuk Geçmiş... Gün batımı sahilde, yalnız gezerken Yıllar sonra eski bir dosta rastladım Ellerimi tuttu sarıldı aniden Yıllar ne çabuk geçmiş anlayamadım... Gözümde buğulandı, sanki anılar Daha bu gün gibi sanki geçen yıllar Simsiyah saçlarıma, düşünce aklar.. Yıllar ne çabuk geçmiş anlayamadım... Hasreti yüreğime, yer edinince Gözlerimden yaşlarım, akıp inince, Göz yaşlarımı elleriyle silince Yıllar ne çabuk geçmiş anlayamadım...