AİLE İÇİNDE BABALARIN DURUŞU

Geçen haftaki yazımızda annelerin yüreklerden yaklaşarak evlatlarının kişiliklerini şekillendirici etkilerinden bahsetmiştik. Şimdi de arkalarından gelen nesiller üzerinde babaların duruşlarının, ortaya koydukları kişiliklerin nasıl bir etkisi olduğunu bir parça da olsa açıklamaya çalışacağım. Bu gün etrafımızdaki aileleri tanımlarken onların temel ahlaki karakterlerine vurgu yaparak  “Ahmet giller…  Mehmet giller… Filancalar… veya Filancaoğulları” şeklinde ifade ediyoruz. Esasında bu ifadeler Kuran’ın daha önceden beri kullandığı ifadeler. Al-i Yakup (Yakup Ailesi) , Al-i İmran ( İmran Ailesi),  Al-i İbrahim (İbrahim Ailesi), Al-i Muhammed (Muhammed Ailesi) gibi. Ailenin bir duruş yada tavır ortaya koyan büyüklerinin adıyla diğer fertlerinin kişilik ve  karakterlerinin  de öne çıkarıldığı sosyal bir yapı. Peki  bu kavramların bizi ilgilendiren yönü nedir? Daha önceki yazımızda da dile getirdiğimiz gibi ardımızdan gelen genç nesil ile olan gönül bağlarımız, yani yol gösterici, rehberlik yapıcı, şekillendirici bağlarımızın yetersizliği… Başkalarını bir tarafa bırakıp kendimizi, aile içindeki duruşumuzu sorgulayalım dedim. Hiç düşündük mü? Acaba hangi duruşumuzla çocuklarımızın kişiliğinde yer edine biliyor, ona bir istikamet gösterebiliyoruz? Onun, belki de daha sonra anlayabileceği hangi farklılığın kişiliğine yerleşmesini sağlayabilyoruz? Mesela ardımızdan, evlatlarımız “Benim babam Yaratanıyla olan muhabbetinde çok samimi idi, bütün davranışlarında O’nun hoşnutluğunu elde etmeye çalışırdı. Babam en çok yalan söylememize kızardı. Başkasına ait bir eşyayı  evimize  götürmemiz  ne mümkündü. Babam, o zamanlar anlayamazdık ama en çokta helal lokma yememize dikkat ederdi. Sık sık başkalarına iyilik yapıp yapmadığımızı sorgular, bizlere öğüt verirdi. O çalışmayı çok severdi.” Ya da “Ben babamın boş boş oturduğunu, onun boş işlerle zaman geçirdiğini hiç hatırlamam”  diyebilecekleri bir duruş.  Yine aile içinde, babanın haksızlık karsısındaki duruşu, ihtiyaç sahiplerine, başka niyetleri işin içine katmadan sırf Allah rızası için el uzatan tavrı, gerçekten evlatların unutabileceği davranışlar mı? En basit haliyle “Biz babamızdan böyle gördük “ anlayışıyla pratik hayata aktarılabilecek, farklı özellikleri ile diğerlerinden ayrılan bir ailenin öne çıkmasına vesile olabilecek bir duruş… Evet…  Ailelerin birbirinden farklılığını sağlayan sebepler,  sık sık aile içi gündemi oluşturan değerlerin farklılığından kaynaklanmaktadır. İşte ardından gelen neslin geleceğini düşünen bir baba    duruşuyla  unutulmamanın gayreti içinde olabilmeli. Bu noktada Lokman( A.s) mın oğluna yaklaşımının ve O’nun şahsında kendini unutulmazlar arasında zikrettirebilmenin güzel bir örneğini görmekteyiz. Lokman (A.s) ın kullandığı o samimi ve içten dili kullanarak ona hayat boyu rehberlik yapacak ve kişiliğini diğer insanların önüne çıkaracak öğütler telkin edebilmeli…  Bu öğütler; Rabbiyle olan muhabbeti konusundaki öğütler… Yaşlanmış anne babasına karşı tutum ve davranışlarıyla ilgili öğütler… İster gizli ister açık, tüm yaptıklarından dolayı hesaba çekileceğine dair öğütler…  Etrafındaki insanlara karşı kendini havalarda görmemesi, hatta sesini yükseltmemesi ile ilgili öğütler… ( Lokman suresi 13-19 ayetler) İşte yürekleri Allahın hoşnut olduğu değerlerle dolu olan bir baba, aile içindeki duruşuyla  bu duygularını ardından gelen nesillerin yüreğine nakşedebilecektir. Belki de bu sayede yazımızın başında zikrettiğimiz ve  Allah’ın selamladığı o aile babalarının yanında yerini alacaktır. Ve onun da tüm bunların karşılığındaki beklentisi; Allah’ın, İbrahim  (as) dilinden ifade ettiği “ Rabbim! Bizleri ardımızdan gelen nesiller içerisinde hayırla anılanlardan eyle”(26 Şuara 84)  şeklindeki dileğini kendisinin de dilemesi olacak. Zenginlikle anılmak mı? O’nun için zenginlik bir ideal değil…  Geçmişteki zenginlikleri ile anılanlar, sadece kendilerinden sonraki neslin düştüğü duruma dikkat çekmek için adından söz edilenlerdir.                  Sahi nasıl anılmak istersiniz?                      Hayırla anılabilmeniz dileğiyle…