ADI: ŞEHİT SOYADI: VATAN

            İnsan aklı nisyan ile maluldür. Bizim milletimizin en büyük özelliğidir unutmak. Yaşadıklarını çok çabuk unuttuğu için tarih tekerrür eder durur.Nedense hiç ders almaz başına gelenlerden.             Sonra biraz ah vah eder, biraz hiddetlenir, bir zaman söylenir.  Nihayetinde Karadeniz gibidirköpürdükten sonra durulur. Bütün zararı kendinedir. Kendi eder yine kendi bulur. Kimselere etmez şikâyet!             Bu huyu bilindiğinden güzel milletimin, sırtından geçinen çok olur.             Neleri unutmadı ki benim aziz milletim! On yılda bir yapılan balans ayarlarını mı, yoksa otuz yıldan beri bağrına bastığı acıları mı? Çanakkale’yi mi söylesem yahut Kurtuluş Savaşı’nı mı? Ya eşinin ve çocuklarının yanında sokak ortasında kafasından vurulan şehidimin acısı? Aynalı beşiklere belenen vatan evlatlarının yürek dağlayan acısını unutmak mümkün mü? On beşinde cepheye gönderilen kınalı kuzularkurban olurken vatana Hz. İsmail yolundaydılar… Kürşat yürekli, Yusuf yüzlü yiğitler bir gül bahçesine girer gibi girdiler şu kara toprağa. Onlar al bayrağa kan, istiklale marş, gök kubbeye ezan oldular. Onlar topraktan gelip toprağa dönenlerdir. Söyleyin nasıl unutulur yüreklerde her gün taze bir filiz gibi filizlenen, ölmeden mezara konan gözü yaşlı anaların acısı? Bilirim ateş düştüğü yeri yakar derler, ağlarsa anam ağlar gayrısı yalan derler. Vatan için ölmek sana düştü Mehmed’im, ağlamak analara… Tabuta sarılmak ay yıldızlı bayrağa, seni kucaklamak toprağa düştü yiğidim, kavuşmak Allah’a. Senin hayallerin vardı kuramadığın yiğidim. Sen çocuklarına doyasıya sarılamadın kahpe kurşunlara sarıldığın kadar… Yetim kalan çocuklarına kimler alır şimdi oyuncak? Sana “şehit” diyemeyenlere kucak açanlar, uyuyup uyanamadıklarında bir gün, bu ülkenin yiğit çocukları hepsinden tek tek hesap soracak… Seni annen öpmelere kıyamazken, beş vakit namazında bir dua yaparken diline,ak yaşmağını gözyaşlarıyla ıslatıyordu. Bu vatanın kara bağrına her ezanda bir tohum düşer gibi şehit düşer ve her tohum milyonlarca Mehmet olur toprağın kara bağrında biter. Bir hikmeti vardır elbet milletimin bu ahvalinin. Kimisine “He!” der geçer kimisine güler de geçer!Sırtından yer de kahpe kurşunları, muhatap almaz, adam yerine koymaz hayınlarını! Acıları bir bir çentikler de iman dolu göğsüne yine de ağır basar tevazusu. Heyhat! Sen, beş bin yıllık koca çınar. Sen hâlâ ne mutlu ki “Türk’üm” diyebiliyorsun! Ve hâlâ ayaktasın. Ve hâlâ Tanrı Dağı kadar Türk’sün ve hâlâ Müslümansın Hira Dağı kadar. Varsın gemilerde talim etsin, çürüğe çıksın canı tatlılar. Vatan sağ olacaksa ölüm bize bahtiyarlıktır kıyamete kadar! Senin adın ŞEHİT soyadın VATAN  Sana söz olsun KAHPEdir unutan!